όνειρα

όνειρα....

όμορφη λέξη...

είναι όμως και τα όνειρα όμορφα??

εδώ και κάποιες νύχτες, βλέπω όνειρα έντονα. πολύ έντονα.

σαν να τα ζώ. και πάντα έχουν μέσα ένα άτομο. να κάνει διάφορα πράγματα...

και μετά το όνειρο αλλάζει...

αλλάζουν οι πρωταγονιστές. όλοι. μόνο εγώ είμαι σ'όλα τα όνειρα.

και μετά από λίγο ξυπνάω, τρομαγμένη...όχι τόσο από το όνειρο, όσο από το υποσυνείδητό μου...γιατί τα όνειρά μου δεν έχουν το κλασσικό ακαταλαβήστικο μοτίβο....όχι..είναι σαν καθημερινή ζωή...όλα λογικά.

κι όμως...δεν θα 'πρεπε να υπάρχει αυτό το άτομο στα όνειρά μου...

από τότε που τον γνώρισα -πάνε χρόνια από τότε- είναι η πιο έντονη και πιο συχνή παρουσία στα όνειρά μου...

μόνο που τώρα ξυπνάω τρομαγμένη με αυτά που βλέπω κάθε φορά. σαν εφιάλτης.

τρομάζω που τον είδα πάλι στον ύπνο μου....και που η καρδιά μου χτυπούσε πάλι, σαν να τον είχα πραγματικά μπορστά μου....

πίνω λίγο νερό, και γυρνάω πλευρά. ξανακοιμάμαι.....

ξέρω γω? ίσως να ΄πρεπε να χαίρομαι για αυτά μου τα όνειρα.

τουλάχιστον σ'αυτά τον βλέπω.................