The Rum Diary
...to share a kiss that Devil has known.
Παρασκευή, 22 Μαΐου 2009
Fernando Pessoa
"Ποτέ δεν αγαπάμε κανέναν. Αγαπάμε αποκλειστικά την εικόνα που διαμορφώνουμε για κάποιον. Αυτό που αγαπάμε είναι μια δική μας κατασκευή, στην ουσία δεν αγαπάμε παρά τον εαυτό μας"
Τελικά δεν συμφωνώ... Ακόμα και αν η εικόνα που δημιουργούμε είναι της δικής μας φαντασίας, τότε κανένας στον κόσμο δεν έχει αγαπήσει ποτέ κανέναν. Κι όμως τόσοι άνθρωποι έχουν νιώσει την αγάπη άλλων και ισχυρίζονται με όλη τους την ψυχή πως είναι αληθινή. Όλοι αυτοί έχουν ψευδαισθήσεις? Και τελικά η αγάπη δεν υπάρχει? Δεν υπάρχει αυτο το συναίσθημα δηλαδή?
silence, το "ποτέ δεν αγαπάμε κανέναν", δεν είναι απαραίτητο να ερμηνευτεί όπως ακριβώς ακούγεται. Από την επόμενη κιόλας πρόταση ο Πεσσόα αναίρει αυτό που λέει. Πρέπει να δείς το απόσπασμα σαν σύνολο και όχι την κάθε μια πρόταση χωρια.
Αυτό που καταλαβαίνω εγώ από το απόσπασμα είναι πως, ο έρωτας μας κάνει να εξιδανικεύουμε τον άλλον που έχουμε απέναντί μας και να βλέπουμε/τονίζουμε μόνο τα στοιχεία που μας αρέσουν πάνω του. Οπότε τότε είναι η στιγμή που ο άλλος γίνεται "δική μας κατασκευή", γιατί δεν είναι δυνατον να μας αρέσουν τα πάντα πάνω του.
Ξεχωρίζουμε κάποια στοιχεία στον ανθρωπό μας, και τ'αγαπάμε. Τα επιλεγμένα. Αυτό επίσης είναι και ο λόγος που η φράση "τον αγαπάω και τον σιχαίνομαι την ίδια στιγμή " ακούγεται τόσο συχνά. Γιατί ενώ αγαπάμε κάποια στοιχεία πάνω στον άλλο, κάποια άλλα μας κάνουν να θέλουμε να του σπάσουμε τα μούτρα.
Οπότε, όλο το ζουμί του αποσπάσματος, βρίσκεται στην τελευταία πρόταση "δεν αγαπάμε παρά τον εαυτό μας". Δεν λέει πως η αγάπη δεν υπάρχει σα συναίσθημα, σαφώς και υπάρχει, απλά κάνει τον διαχωρισμο που όλοι εμείς αδυνατούσαμε να συνειδητοποιήσουμε μέχρι τώρα. Δηλαδή, ότι αγαπάμε την ιδέα που έχουμε για τον άλλον, όχι τον άλλον!
Στεκομαι στο "ζουμι", κατι το οποίο έκανα και στο προηγούμενο σχόλιο. Το ζουμί λοιπόν είναι αυτό στο οποίο δεν συμφωνώ. Γιατί για να ισχυριστείς πως πραγματικά αγαπάς κάποιον, -όχι είσαι ερωτευμένος, αυτό είναι κάτι το εντελώς διαφορετικό- πρέπει να τον ξέρεις τόσο καλά, που να έχεις παρατηρήσει σε αυτόν και τα καλα και τα κακά. Το ότι διαλέγουμε να βλέπουμε τα κάλα σεε κάποιον, ή απλώς αυτα τα στοιχεία που κάνουν εμας να νιώθουμε όμορφα, δεν σημαίνει πως δεν καταγραφουμε και οτιδήποτε μας ενοχλεί. Αν δεν τα καταγραφαμε, αν δεν επιλέγαμε να αποδεχτούμε αυτά που δεν μασ αρεσουν πάνω στον αλλο -γιατι σε αυτο τ συμπερασμα καταληγω-, τότε απλώς δεν θα λεγόταν αγαπη. Η αγάπη δεν είναι εγωιστικη, ο ερωτας είναι. Ακόμη και να μαλώσουμε με καποιον επειδη διαφωνουμε με μια ενεργεια του αλλου, δεν είναι επειδη δεν αρέσει σε μας παρα το ότι πιστευουμε πως δεν του κανει καλο. Οχι σε μασ, σε αυτόν. Επομένως δεν αγαπαμε τον εαυτό μας, αγαπαμε πραγματικά τον άλλον.
9 σχόλια:
πεσσοα:ο πιο αγαπημενος μου απ ολους τους αγαπημενους.
*σε διαβαζω συχνα.σιωπηλα.χωρις να το ξερεις μα αυτη την φορα δεν γινοταν αλλιως,αυτος ο ανθρωπος κι αυτη η φραση*δεν μπορουσα να μην σου το πω:)
*το βιβλιο του ειναι αυτο με τις περισσοτερες μολυβενιες γραμμες απ ολα τα βιβλια μου*
Λατρεμμένος Πεσσόα!
in the sky,
χαίρομαι που είσαι δίπλα μου, ακόμη κι ας μην το ξέρω...
επίσης χαίρομαι που χρησιμοποιούν κι άλλοι μολυβένιες γραμμές στα βιβλία τους!!
kioy, ;)
πάντως σαν υποσημείωση, για να σας είμαι και ειλικρινής. ακόμη δεν έχω διαβάσει Πεσσόα... είναι όμως το αμέσως επόμενο βιβλίο που θα αγοράσω..
τις καλημέρες μου!!
Ποιητής για λίγους...
Τελικά δεν συμφωνώ... Ακόμα και αν η εικόνα που δημιουργούμε είναι της δικής μας φαντασίας, τότε κανένας στον κόσμο δεν έχει αγαπήσει ποτέ κανέναν. Κι όμως τόσοι άνθρωποι έχουν νιώσει την αγάπη άλλων και ισχυρίζονται με όλη τους την ψυχή πως είναι αληθινή. Όλοι αυτοί έχουν ψευδαισθήσεις? Και τελικά η αγάπη δεν υπάρχει? Δεν υπάρχει αυτο το συναίσθημα δηλαδή?
silence,
το "ποτέ δεν αγαπάμε κανέναν", δεν είναι απαραίτητο να ερμηνευτεί όπως ακριβώς ακούγεται. Από την επόμενη κιόλας πρόταση ο Πεσσόα αναίρει αυτό που λέει.
Πρέπει να δείς το απόσπασμα σαν σύνολο και όχι την κάθε μια πρόταση χωρια.
Αυτό που καταλαβαίνω εγώ από το απόσπασμα είναι πως, ο έρωτας μας κάνει να εξιδανικεύουμε τον άλλον που έχουμε απέναντί μας και να βλέπουμε/τονίζουμε μόνο τα στοιχεία που μας αρέσουν πάνω του.
Οπότε τότε είναι η στιγμή που ο άλλος γίνεται "δική μας κατασκευή", γιατί δεν είναι δυνατον να μας αρέσουν τα πάντα πάνω του.
Ξεχωρίζουμε κάποια στοιχεία στον ανθρωπό μας, και τ'αγαπάμε. Τα επιλεγμένα. Αυτό επίσης είναι και ο λόγος που η φράση "τον αγαπάω και τον σιχαίνομαι την ίδια στιγμή " ακούγεται τόσο συχνά. Γιατί ενώ αγαπάμε κάποια στοιχεία πάνω στον άλλο, κάποια άλλα μας κάνουν να θέλουμε να του σπάσουμε τα μούτρα.
Οπότε, όλο το ζουμί του αποσπάσματος, βρίσκεται στην τελευταία πρόταση "δεν αγαπάμε παρά τον εαυτό μας". Δεν λέει πως η αγάπη δεν υπάρχει σα συναίσθημα, σαφώς και υπάρχει, απλά κάνει τον διαχωρισμο που όλοι εμείς αδυνατούσαμε να συνειδητοποιήσουμε μέχρι τώρα. Δηλαδή, ότι αγαπάμε την ιδέα που έχουμε για τον άλλον, όχι τον άλλον!
τις καλησπέρες μου..
Dear xipissa,
Στεκομαι στο "ζουμι", κατι το οποίο έκανα και στο προηγούμενο σχόλιο. Το ζουμί λοιπόν είναι αυτό στο οποίο δεν συμφωνώ. Γιατί για να ισχυριστείς πως πραγματικά αγαπάς κάποιον, -όχι είσαι ερωτευμένος, αυτό είναι κάτι το εντελώς διαφορετικό- πρέπει να τον ξέρεις τόσο καλά, που να έχεις παρατηρήσει σε αυτόν και τα καλα και τα κακά. Το ότι διαλέγουμε να βλέπουμε τα κάλα σεε κάποιον, ή απλώς αυτα τα στοιχεία που κάνουν εμας να νιώθουμε όμορφα, δεν σημαίνει πως δεν καταγραφουμε και οτιδήποτε μας ενοχλεί. Αν δεν τα καταγραφαμε, αν δεν επιλέγαμε να αποδεχτούμε αυτά που δεν μασ αρεσουν πάνω στον αλλο -γιατι σε αυτο τ συμπερασμα καταληγω-, τότε απλώς δεν θα λεγόταν αγαπη. Η αγάπη δεν είναι εγωιστικη, ο ερωτας είναι. Ακόμη και να μαλώσουμε με καποιον επειδη διαφωνουμε με μια ενεργεια του αλλου, δεν είναι επειδη δεν αρέσει σε μας παρα το ότι πιστευουμε πως δεν του κανει καλο. Οχι σε μασ, σε αυτόν. Επομένως δεν αγαπαμε τον εαυτό μας, αγαπαμε πραγματικά τον άλλον.
Τα σεβη μου.
Αγαπάμε ότι θέλουμε να δούμε,αγαπάμε ότι θέλουμε να ακούσουμε:)
Καλώς σε βρήκα!Πολύ μου αρέσει εδώ!:)
βασιλική,
καλώς σε μου ήρθες κι απ' τη μεριά μου!!
επισης:http://somechildrensing.blogspot.com/
Δημοσίευση σχολίου