είναι πολύ καλό παιδί.
είναι πολύ φανερό ότι του αρέσει να μάστε μαζί. έχει πάρει πολύ καλές κριτικές απ τους φίλους μου....εγώ όμως, γιατί δεν μπορώ να κατασταλάξω στο αν μου αρέσει ή όχι?? γιατί τη μία φορά γουστάρω πολύ, και την άλλη, δε θέλω να τον φιλήσω?
και κυρίως, γιατί είναι συνέχεια ο άλλος στο μυαλό μου? δε μπορώ να τον βγάλω απ το κεφαλι μου?? για πόσους μήνες, τον είχα ξεχάσει. τώρα όμως, που ξεκινάει κάτι με προοπτικές, έχει ξανασκαλώσει στο μυαλό μου, και δυσκολεύομαι ακόμα πιο πολύ....
είμαι διχασμένη προσωπικότητα??????? τι σκατά???
απ τη μία μ'αρέσει, απ την άλλη όχι...
και πάντα στις αρχές φεύγω...νιώθω πάντα μία πίεση...σαν κλειστοφοβία...κι όμως, μετά αναζητώ την γαληνη και την ηρεμία μιας σχέσης...
τα μόνα σενάρια που μπορώ να σκεφτώ είναι
α) δεν έχω βρεί κάποιον που να μου βγάζει όλα αυτά
β) είμαι περιέργη και σκαλωμένη στο ανέφικτο....
τις καλημέρες μου....
