Και πιο πολυ απ όλα μου λείπουν τα βραδιά μας...
Εκείνα τα βραδιά που καθόμασταν αντικριστα στο κρεβάτι και μουδιαζαμε τις σκέψεις και τα κεφαλιά μας και μιλούσαμε μονάχα για τα συναισθήματα μας...
Εκείνα τα βραδιά που μιλήσαμε για τις ζωές μας...
Εκείνες τις μέρες που κάθε βράδυ βρίσκαμε χρόνο η μια για την άλλη και λυναμε το κάθε μας πρόβλημα...
Εκείνες τις μέρες, που μόνες σε ένα καναπέ δεν κάναμε τίποτα για ώρες και μέσα σε μια στιγμή βρισκόμασταν σε μια απέραντη παραλία να τρέχουμε.....
Η να βγαίνουμε για πάρτυ απο τη πουθενά...
Είσαι η ζωή μου είπα....
Είσαι η ζωή μου ζωγραφισα...
Είσαι η ζωή μου λέω...
Για πάντα.
ΣΘ
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου