the rum diary

"πες μου ακριβώς τι νιώθεις??"

2012-02-03T03:00:00.001+02:00

Σε έχω δει να γέλας και το δωμάτιο εχει γεμίσει φως

Σε έχω δει σοβαρό και δεν μπορούσα να πάρω το βλέμα μου απο τον άντρα που έβλεπα μπροστά μου

Σε έχω δει να με κοιτάς, να μου χαμογέλας να μου μιλάς...
Και δεν χρειαστηκε τίποτα παραπανωα απο ένα βράδυ να με κανείς δικιά σου...

Και ας μη με έχεις αγγίξει ποτε... Και ας μη σε έχω φιλήσει ακόμα...

Λίγες κουβέντες σε ένα μπαλκόνι... Ιστορίες που αποφασίσαμε να μη πούμε, με την κρυφή υπόσχεση να φτιάξουμε δικές μας...

Θα κάνω ταξίδι μακρινό για σενα...
Θα κάνω ταξίδι μακρινό σε σένα...
..........................

"Πεπρωμένο" είχες πει όταν χάσαμε στο τσακ το πλοίο... Κανείς άλλος δεν σ'ακουσε και κανέναν άλλον δεν κοιτούσες πέρα απο μένα...

Μου ζητήσες να μείνω... Δεν τα κατάφερα... Θα έρθω σύντομα όμως...

"Πεπρωμένο" θα σου πω...

Some times three is much more perfect than two...

2012-02-01T23:59:00.002+02:00

Κι όταν είσαι ερωτευμένος με δυο, κι ο ένας είναι το συμπλήρωμα του αλλού... Και ο ένας χωρίς τον άλλον είναι γραφικός και Κουραστικος τότε ξέρεις οτι δεν θα ξεπερασει κάνεις ποτε αυτούς τους 2 μαζι, αλλα παράλληλα δεν θα τους έχεις και ποτε μαζι η και μόνους.

Και θα ξέρεις πως και οι 2 είναι για πάντα ερωτευμένοι μαζι σου... Απλά ποτε "στη σωστή περίοδο" ...

Τις καλήνυχτες μου...

Δεν σε ξέχνω..

2012-01-31T15:28:00.001+02:00

NoLies

2012-01-31T02:40:00.001+02:00

Heroes

2011-11-03T02:12:00.001+02:00

Που είναι αυτός ο έρωτας ο δυνατός, γεμάτος πάθος και όνειρα, χωρίς συμβιβασμούς και διπλωματίες? Ο έρωτας που σου ξυπνάει τα πιο ζεστά και τρομακτικά συναισθήματα. Συναισθήματα που ούτε καν ήξερες πως μπορέις να νιώσεις. Έχω βαρεθεί να βλέπω συμβατίκα ζευγαράκια, που είναι μαζί γιατί δεν μπορούν μόνα τους. Φλώροι.
Ό έρωτας ο αληθινός, είναι κάτι που δεν θα μπορέσει ποτέ να εξηγηθεί με λόγια όσους Ελύτιδες και Καρυωτάκιδες μου φέρεις. Είναι μία τρέλα που δεν σταματάει πουθενά. Όλα ή τίποτα. Όλα. Ποτέ δεν θα επιλέξεις το τίποτα.

Είναι μανία, είναι φωτία και θάλλασα μαζί. είναι χάδι και γδαρσίματα πάνω στο ίδιο κορμί. Είναι η κάθε σου ανάσα. Τρέλα και λογική σε σύγκρουση. Φαντάσου τον εαυτό σου την ώρα που χάνεις την ανάσα σου. Όλο σου το σώμα προσπαθεί να την ανακτήσει. Σπασμοί και ανατριχίλα μέχρι να ξαναέρθει. Κάπως έτσι είναι και ο έρωτας την στιγμή που βλέπεις τον άλλον να σου φεύγει. Καμία σκέψη βασισμένη στην λογική.

είναι μία στιγμή που κρατάει μία αιωνιότητα.

Be right back...

2011-11-02T01:29:00.000+02:00

I miss you like a fool every time
I walk the same road we used to dance and sign late at night
Things have changed for both of us,
And we both try to find our way.

I have all the time of the world for you
And I would drive 1000 miles just to come to you
You are my star that shines late at night and keeps me safe
And you are the wave of the sea that can take me anywhere

And I know that no matter how far you are,
Or how long it’s been since I last saw you
I know that you never left
You were always next to me when I was driving

You were always there to show me the right way
To take care of me
To make me laugh
Or to make me think harder

So come whenever you want
Live loves us, and will not separate us ever
Not really, cause miles doesn’t matter
You and I will grow old singing about fast cars and untraveled journeys…

Remember that…

http://www.youtube.com/watch?v=rXLB32n6lq8

2011-10-04T01:29:00.005+03:00

7.06.2009

Σου είχα ζητήσει μία αγκαλία τότε.
Ήρθες ξημερώματα να μου την δώσεις.
Δανεική.
Πάντα δανεική.
Μια αγκαλία που όσο δανεική και αν είναι σου δίνει δύναμη.

4.10.2011

Ακόμη δεν έχω βρεί την δική μου αγκαλιά.
Μόνο που τώρα δεν θέλω να ζητήσω δανεικα.
Θέλω μια αγκαλία.
Και ένα φιλί.

Ένα φιλί που θα με κάνει να ξεχάσω την κουραση της μέρας το βράδυ που θα γυρνάω σπίτι.
Ένα φιλί που θα με κάνει να ταξιδέψω, χωρίς να χρειαστεί να φύγω πάλι.
Ένα ταξίδι μέσα στην αγκαλία σου. Έσένα που δεν σε ξέρω.
Έσένα που δεν σε έχω γνωρίσει ακόμη. Στη δική σου αγκαλία θέλω να ταξιδέψω.

Τις καληνύχτες μου..

2011-04-08T03:23:00.002+03:00

Τόσους μήνες όλο με κάτι ασχολούμαι. Κάτι από δω, κάτι από κει.. Σε ότι επιδίωξα να κάνω, τα κατάφερα. «Χτίζω το βιογραφικό μου» θα μ’ακούσεις να λέω σε διάφορους περίεργους που ρωτάνε τι και πως και γιατί... «Μαλακίες» θα πω, τώρα σε σένα που δεν με ρωτάς, αλλά σου μιλάω στα ισα.

Φίλε μου δεν ξέρω τι είναι αυτό που έχω πραγματικά κερδίσει, πέρα από κούραση, μερικούς ακόμη πεινασμένους αντιπαθητικούς πέφτουλες κάθε είδους και ηλικίας, και λοιπές τσουλίτσες που θα σου κάτσουν μονάχα αν έχεις κύρος, φράγκα και ξέρεις και 3-4 περίεργες μεγαλοπρεπεις λέξεις... Ανεξαρτήτου ηλικίας και αυτές.

Βρε δεν μου γαμιέστε όλοι σας?? Αφήστε με στη ησυχία μου... καλύτερα μ’αυτήν. Τουλάχιστον είναι ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ... ΑΪ πια... Μεγαλώσατε, μυαλό δεν βάλατε... και ‘σεις πού στε μικροι, δεν σας βλέπω και πολύ πρόθυμους να ξεφύγετε απ’ το μονοπάτι ,το ήδη χαραγμένο, των προγενέστερων σας.

Μακριά από μένα και δεν πά να κάνεις ότι σου κατέβει στο ξερό σου το κεφάλι... Δεκάρα δε δίνω.

Τις καληνύχτες μου..

Κωνσταντίνος Καβάφης

2011-04-07T10:22:00.000+03:00

Όσο μπορείς

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

[1913]

Επι Σκέψεις...

2011-01-17T05:13:00.010+02:00

Εδώ και μήνες προσπαθώ να μουδιάσω το μυαλό μου, βρίσκοντας διάφορους τρόπους. Και τα κατάφερνα μια χαρά. Ήμουν καλά. Πλασματικά τουλάχιστον. Αλλά είναι κάτι γαμημένα βράδια σαν κι αυτό, που ο Tom Waits και Billie Holiday σε κάνουν να βάζεις κι άλλο Bushmills στο ποτήρι σου. Πιο πολύ απ’ αυτό που μπορείς να αντέξεις. Πολύ πιο πολύ. Και το μούδιασμα που είχες δημιουργήσει στο μυαλό σου, σιγά σιγά φεύγει, και όλα αυτά που ήθελες να αποφύγεις είναι όλα έδω. Μπροστά σου...
Ανάβω τσιγάρο «Δε γαμίεστε λέω εγώ?», αλλάζω σελίδα, συνεχίζω να διαβάζω για μεγάλες αγάπες, και υπερβολικές θυσίες...
Οι σκέψεις μου ακόμη όλες εδώ. Να μου φωνάζουν.. Έρχονται πιο κοντά, και πλέον δεν μπορώ να τις αγνοήσω.
Ανάβω κι άλλο τσιγάρο. Πίνω μια γουλιά δηλητήριο και τις κοιτάω.
Δύσκολη βραδία απόψε...

ALONE.

2010-12-07T22:30:00.002+02:00

But you don't really care for music, do you?...Baby I have been here before
I know this room, I've walked this floor
I used to live alone ....Love is not a victory march
It's a cold and it's a broken Hallelujah...But all I’ve ever learned from love
Was how to shoot at someone who outdrew you
It’s not a cry you can hear at night
It’s not somebody who has seen the light
It’s a cold and it’s a broken Hallelujah....I did my best, it wasn't much
I couldn't feel, so I tried to touch
I've told the truth, I didn't come to fool you
And even though
It all went wrong...

Francois Villon -Ballade

2010-10-22T01:18:00.002+03:00

Στη χώρα μου είμαι σε χώρα μακρινή

γελάω κλαίγοντας, χωρίς ελπίδα περιμένω

διασκεδάζω χωρίς ευχαρίστηση καμιά

είμαι δυνατός κι όμως δύναμη δεν έχω,

ούτε εξουσία

τίποτα δεν μου ανήκει:

η αβεβαιότητα είναι η μόνη μου περιουσία.

Κερδίζω σ’ όλα κι όμως χαμένος παραμένω.

Όταν ξημερώνει, στο Θεό λέω καληνύχτα

κι όταν ξαπλώνω φοβάμαι πως θα πέσω. F

Δώσε πόνο..

2010-10-13T16:17:00.001+03:00

Πικου ξεπίκου εδώ είναι όλα. Καλημέρα σας και καλή σας τύχη.
Ο καθένας μας με τα θέματά του και τις ιστορίες του. Μπλέκουμε τις ζωές μας και προσπαθούμε μονίμως να βρούμε κάτι που δεν ξέρουμε τι είναι. Κάτι άλλο, κάτι διαφορετικό, κάτι που δεν ξέρουμε τι είναι.
Πολλές φορές λειτουργούμε ανώριμα με στόχο την ακατάσχετη διασκέδαση και στο τέλος καταλήγουμε να καταριόμαστε αυτές μας τις πράξεις. Όχι επειδή δεν περάσαμε καλά, αλλά επειδή στο τέλος, έτσι όπως πήραν τροπή τα πράγματα, συνειδητοποιούμε πως τα χουμε κάνει σαλάτα.
Σαλάτα μεταξύ μας, σαλάτα με τα συναισθήματά μας, σαλάτα με την πάρτη μας, σαλάτα γενικώς.

Και τώρα κάπου μεταξύ σαλάτας και προσωπικής αναζήτησης, εμφανίζεται μία μικρή λάμψη στη καθημερινότητα σου. Ένας άνθρωπος που τον ξέρεις, σε ξέρει, ίσως όχι πολύ προσωπικά αλλά σίγουρα είναι κάτι παραπάνω από κοινός γνωστός..

Εκείνο το συναίσθημα που νιώθεις πως κάτι όμορφο μπορεί να γίνει…

Και εκεί είναι που μπαίνουν τα θέματά μας….η προϊστορία μας, οι καταστάσεις που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο μας στιγμάτισαν και πρακτικά σε έκαναν αυτό που είσαι.
Και στα καπάκια έρχεται να προστεθεί και η κατάσταση-σαλάτα που λέγαμε. Και τι κάνεις εκεί καλέ μου φίλε? Πως λείτουργεις??

«Δώσε πόνο αδελφέ» και έτσι?? Συνεχίζουμε στη μιζέρια και στη γκρίνια?
Γινόμαστε ρομαντικοί και λέμε «βουρ και μέσα σ’ όλα»?? Ή κυνικοί και υποστηρίζουμε την ματαιότητα της κατάστασης και γενικότερα της ζωής μας?

Τι σκατά κάνουμε? Παίζουμε το κομμάτι μας, ανεξάρτητα με το τι νιώθει ο άλλος, ή λειτουργούμε σύμφωνα με το τι κάνει ο άλλος??

Δράση-Αντίδραση. Η βασική αρχή της φυσικής.
Και μέσα σ’ όλον αυτόν τον χαμό, μπαίνουν και οι γνώμες των φίλων σου, οι συζητήσεις συζητήσεων, το μυαλό σου με τις κατεστραμμένες (ορισμένες φορές) ιδέες και γίνονται όλα ακόμη πιο σαλάτα τα πράγματα, τη στιγμή που εσύ το μόνο που θέλεις είναι να τα κάνεις όλα απλά.

Που στο κάτω κάτω τα πράγματα απλά είναι. Ειλικρινά, και σου λέω την αλήθεια, τα πράγματα είναι απλά. Το θέμα είναι πόσο μπερδεμένη είναι η οπτική μας γωνία και κατά πόσο μπορούμε να δούμε την κατάστασή μας from the outside. Και κατά πόσο αφήνουμε να μας επηρεάσουν διάφορες καταστάσεις, οι διάφορες γνώμες, τα διάφορα κλισέ της κοινωνίας που μεγαλώσαμε κλπ κλπ… Η λίστα είναι ατελείωτη και το ξέρεις καλά.

Εδώ κάπου, καλέ μου φίλε, θα σ’ αφήσω. Με κούρασαν οι σκέψεις μου και είμαι σίγουρη πως κούρασαν και σένα λιγουλάκι…

Τελειώνοντας θα σου πω μόνο «Δώσε πόνο αδελφέ», στα αστεία αυτή τη φορά. Γιατί αν δεν βάλουμε χιούμορ στις πιο περίεργες, τραγικές και δύσκολες καταστάσεις μας, τότε καλέ μου φίλε, τελείωσε το παιχνίδι…

Τα φιλιά μου μέχρι την επόμενη φορα!

Αποχαιρετισμοί...

2010-08-18T02:09:00.002+03:00

Λίγες μέρες, κάπου σε κάποιο νησί... 2 άνθρωποι... Άγνωστοι πριν λίγων ημερών... Γνωστοί από πάντα όμως...

2010-05-13T23:39:00.003+03:00

Θεσσαλονίκη. Η πόλη του έρωτα και του ρομαντισμού.

ΑΡΧΙΔΙΑ.

Μία βόλτα από Ποσειδώνιο μέχρι Λευκό Πύργο, και μετά Ναυαρίνου μέχρι Ικτίνου και Μητρόπολη, και χρειάζεται να κλείσεις τη μύτη σου, ουκ ολίγες φορες.. Σε συνδυασμό με την υγρασία και την ζέστη των ημερών, η κατάσταση είναι αφόρητη και ντροπιαστική.
Καλώς ήρθατε λοιπόν στη πολή του έρωτα και του ρομαντισμού...
Αρκεί να μη κάνετε βόλτα στο κέντρο, και δη στη παραλία,
με το έταιρον σας ήμισυ...
Τις καλησπέρες μου!

Φθηνά τσιγάρα...

2010-05-09T20:06:00.000+03:00

Summertime in Prague
when blood was warm
when blood was young
after all those tears
after all those years
I long for

Summertime in Prague
we were so rich
without a dime
when I was your queen
and you were my king
without a palace

We would sleep in cheap hotels
and wake up from the sound of bells on Sundays
we would only drink cheap wine
but I was yours
and you were mine

Summertime in Prague
I was a fool
I could not see
that you would ment to be
the only one for me
now I long for

We would sleep in cheap hotels
and wake up from the sound of bells on Sundays
we would only drink cheap wine
but I was yours
and you were mine

Summertime in Prague
when blood was warm
when blood was young
after all those tears
after all those years
I long for
Summertime in Prague

ρωγμές..

2010-05-01T03:35:00.003+03:00

....τόσο που νιώθω πως, λείπει ένα κομμάτι απ' την ψυχή μου..

'Οπως πάντα..

2010-04-27T03:16:00.005+03:00

Μη με φοβάσαι, αγάπη μου..

Δε θα σε φέρω σε δύσκολη θέση. Δεν είσαι άλλωστε για τέτοια. Θα περάσουμε ήρεμα τη βραδιά μας... Θα κάτσουμε, θα μιλήσουμε, θα ακούσουμε Tom Waits , θα με κεράσεις και ένα δεύτερο Busmills, θα σε φιλήσω γλυκά και θα
κλείσω τη πόρτα πίσω μου.. Έτσι είναι.

Θα κάτσω να τα σκεφτώ όλα μόνη μου, κάνοντας βόλτα στη πόλη τα ξημερώματα. Ανάμεσα σε μεθυσμένες παρέες, ζευγαράκια που ξεχάστηκαν στη δίνη του έρωτά τους και κανα-δυο πιτσιρικια που έμειναν για πρώτη φορά αργά έξω.. Δεν είναι άσχημα. Η κάθε παρέα σαν ένα καρτ-ποσταλ!!
Ασπρόμαυρο. Ρετρό!
Ναι, είμαι ρομαντική! Το ξέρω.. Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ ξέρεις.

Edna St. Vincent Millay

2010-04-23T01:25:00.003+03:00

What lips my lips have kissed, and where, and why,
I have forgotten, and what arms have lain
Under my head till morning; but the rain
Is full of ghosts tonight, that tap and sigh
Upon the glass and listen for reply;
And in my heart there stirs a quiet pain
For unremembered lads that not again
Will turn to me at midnight with a cry.
Thus in the winter stands a lonely tree,
Nor knows what birds have vanished one by one,
Yet know its boughs more silent than before:
I cannot say what loves have come and gone;
I only know that summer sang in me
A little while, that in me sings no more.

2010-04-01T12:56:00.002+03:00

προχωράμε.
Χώρια.
Πάντα χώρια.

Θα κάνω το μεγάλο βήμα.
Ένα από τα μεγαλύτερα βήματα που θα μπορούσα για να σ'αφήσω πίσω μου.
Μου πήρε αρκετό καιρό να πάρω αυτή την απόφαση.
Μπορώ όμως να την υποστηρίξω τώρα.
Αφού ήδη μου στερείς ότι αγαπώ πιο πολύ, δεν θα μου στερήσεις τίποτα άλλο.

2010-01-25T02:45:00.002+02:00

έλα.

Μια προταση που θα στη λέω μέχρι να την κάνεις.
Τότε θα την αλλάξω.
Θα σου λέω

μη φύγεις.

2010-01-18T03:02:00.001+02:00

i really really need to get away from my life..
from my home, from my friends, from my lovers, from my thoughts...
i need to clear my head, and start from the very beggining..

still here...

2010-01-15T13:09:00.003+02:00

Μετά από ακούσια απουσία, πάλι εδώ στα γνωστά λημέρια του μπλογκοπαιχνιδου..!!
τι να πω? Αλλάξαν πολλά πράγματα, αλλά λίγα δεν εμειναν ίδια. Μία απ' τις κλασικές ειρωνίες τις ζωης!
Πάνω απ όλα όμως έχω αλλάξει εγώ.
Ο τρόπος σκέψης μου..Κάτι που φέρνει δυσφορία σε μερικούς, αλλά που αποφασίζω και να αγνοήσω.
Γλυκά και ευγενικά ορισμένες φορες, Προκλητικά κάποιες άλλες!

Δεν ξέρω ποια θα είναι η πορεία της ζωής μου, και ποιοι θα αποφασίσουν να καθήσουν δίπλα μου μέχρι το τέλος σ'αυτο το ταξίδι,
αλλά πλεον ξέρω ότι είμαι απλά ένα κοριτσάκι.
Ίσως με όψη και τρόπο σκέψης λίγο διαφορετικό απ τους συνομήλικους, αλλά μονάχα 19...
Και να πανε στα-διάλα όλοι τους....

"I love humanity, but i Hate people.."
-Edna St. Vincet Millay-

τις καλημέρες μου!!
Χ

Bertrand Russell

2010-01-15T01:24:00.000+02:00

Three passions have governed my life:
The longings for love, the search for knowledge,
And unbearable pity for the suffering of [humankind].

Love brings ecstasy and relieves loneliness.
In the union of love I have seen
In a mystic miniature the prefiguring vision
Of the heavens that saints and poets have imagined.

With equal passion I have sought knowledge.
I have wished to understand the hearts of [people].
I have wished to know why the stars shine.

Love and knowledge led upwards to the heavens,
But always pity brought me back to earth;
Cries of pain reverberated in my heart
Of children in famine, of victims tortured
And of old people left helpless.
I long to alleviate the evil, but I cannot,
And I too suffer.

This has been my life; I found it worth living.

aaaaaaaaaaaaaaaaaaa

2009-11-27T02:00:00.003+02:00

είναι πολύ καλό παιδί.
είναι πολύ φανερό ότι του αρέσει να μάστε μαζί. έχει πάρει πολύ καλές κριτικές απ τους φίλους μου....εγώ όμως, γιατί δεν μπορώ να κατασταλάξω στο αν μου αρέσει ή όχι?? γιατί τη μία φορά γουστάρω πολύ, και την άλλη, δε θέλω να τον φιλήσω?
και κυρίως, γιατί είναι συνέχεια ο άλλος στο μυαλό μου? δε μπορώ να τον βγάλω απ το κεφαλι μου?? για πόσους μήνες, τον είχα ξεχάσει. τώρα όμως, που ξεκινάει κάτι με προοπτικές, έχει ξανασκαλώσει στο μυαλό μου, και δυσκολεύομαι ακόμα πιο πολύ....
είμαι διχασμένη προσωπικότητα??????? τι σκατά???
απ τη μία μ'αρέσει, απ την άλλη όχι...

και πάντα στις αρχές φεύγω...νιώθω πάντα μία πίεση...σαν κλειστοφοβία...κι όμως, μετά αναζητώ την γαληνη και την ηρεμία μιας σχέσης...
τα μόνα σενάρια που μπορώ να σκεφτώ είναι
α) δεν έχω βρεί κάποιον που να μου βγάζει όλα αυτά
β) είμαι περιέργη και σκαλωμένη στο ανέφικτο....

τις καλημέρες μου....

do you think things should be this way, or i'm pushing it...???

2009-11-23T20:13:00.002+02:00

μηπως ψάχνω απλά μια αφορμή και δεν θέλω να το παραδεχτώ?????

2009-11-11T02:10:00.004+02:00

people...
can always offer us the kind of company that we seek??
can we let ourselves go, and trust them? give them our soul?
can we relate with people, and not end up hurting ourselves, or others?
can someone trust us? for good... not for a lousy secret..
we need, people. that's a fact. but there are times that we stand all alone, and nobody can fill our souls with joy. i do not talk only about the times that we're in pain. but, also, for the times that all we can see, is just a blank space.
should we wait for other people to come, and lift us high, or should we forget about the possible arrival of someone, and continue alone?
people have the ability to make as happy, and sad....that's something we all know, and have at some point in our lives experienced. but, there are some other times, that people just can't complete you. none. none of your friends, none of you family, none of your loved ones in general.
but again, at that point, is it their fault, or yours? are you the weird one, the one that thinks totally different from the others, or they are just not good for you?
and now another question rises; why they are not good for you? who are you, that you don't deserve them? but maybe, your head is at the clouds and you don't think proper.
shit man...

"hold tight baby, people are crazy" Ch. Bukowski

Ακόμη μια βραδιά...ή αλλιώς Urban People..

2009-10-25T17:11:00.004+02:00

Ακόμη μια βραδιά, έξω με φίλους-μαλάκες- ο καθένας στον κόσμο του και ο καθένας με τις καύλες του.
βεβιασμένα γέλια και ανούσιες κουβεντούλες ίσα ίσα για να δείξουμε ότι είμαστε καλά και να μη χαλάσουμε τη παρέα.
Ακόμη μια βραδία που θα γυρίσουμε ξημερώματα. Ακόμη μια βραδιά που θα πιούμε όλα τα λεφτά μας.
Τουλάχιστον κυλάει η βραδιά άνετα.. Σχεδόν ανώδυνα.

P.J. Harvey

2009-10-19T22:18:00.000+03:00

"This Is Love"

I can't believe life's so complex
When I just wanna' sit here and watch you undress
This is love that I'm feeling
Does it have to be a life full of dread?
I wanna' chase you round the table, I wanna' touch your head
This is love that I'm feeling
I can't believe that the axis turns on suffering
When you taste so good
I can't believe that the axis turns on suffering
While my head burns
This is love that I'm feeling
Even in the summer, even in the spring
You can never get too much of a wonderful thing

You're the only story that I never told
You're my dirty little secret, wanna' keep you so
Come on out, come on over, help me forget
Keep the walls from falling on me, tumbling in
- This is love that I'm feeling

NO PICTURE.

2009-09-22T22:47:00.003+03:00

.. Θεσσαλονίκη.

Μία πόλη την οποία αγαπάω όσο λίγα πράγματα.

Μία πόλη που με μεγάλωσε, που δέχτηκε όλες τις φάσεις και τις αλλαγές μου.

Η παραλία της ίσως είναι το μοναδικό μέρος που έχει δει τόσους πολλούς άντρες που πέρασαν απ' τη ζωή μου.

Η πλατεία Ναυαρίνου και όλη η Δ. Γούναρη, αγκάλιασε την εφηβία μου.

Η περιοχή της Βίλκας και ιδιαίτερα το μέρος που βρίσκετε ο Μύλος, έχει νιώσει τον ιδρώτα μου απ'όλες τις συναυλίες που χτυπήθηκα μαζί με ξεχωριστούς φίλους.

Η Π.Κορομηλά τον τελευταίο χρόνο έχει γνωρίσει τις πιο κρυμμένες μου αλήθειες.

Η Ικτίνου, η Κούσκουρα και η Βογατσικόυ μου 'χουν χαρίσει άπειρες στιγμές περατζάδας και χαβαλέ....

Θα μπορούσα να συνεχίσω για πολλούς δρόμους και δρομάκια της πόλης μου..

Δεν νομίζω να έχει κάποιο νόημα.

Το μοτίβο το καταλάβατε...

Κι όμως, όσο πολύ και αν αγαπάω αυτή τη πόλη, έχει αρχίσει να με φυλακίζει.

Πλέον δε μπορώ να κάνω πράγματα εδώ. ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ πράγματα εννοώ. Έχω κάνει τα περισσότερα που μπορούν να γίνουν σ'αυτή τη μικρούλα πόλη. Έχω γνωρίσει πολλά περισσότερα άτομα, απ'όσο ίσως να χρειαζόταν.

Θέλω να φύγω.

Ή μάλλον, δεν θέλω..

ΕΧΩ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΦΥΓΩ

Να πετάξω μακριά. Να γνωρίσω κι άλλα πράγματα.Να δω από κοντά όλα αυτά που έχω διαβάζει και έχω ζηλέψει.

Να γνωρίζω άλλα άτομα, άλλες κουλτούρες, άλλους τρόπους σκέψης.

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΥΓΩ. ΝΑ ΑΝΟΙΞΩ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΜΟΥ, ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΩ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ.

Να μου χαρίσω ευκαιρίες, να πω στο τέλος της διαδρομής, ότι δεν σκάλωσα σε ένα τόπο.

Να πω στο τέλος της διαδρομής ότι άξιζε αύτη η πουτάνα η διαδρομή,

άξιζε αυτή η ΖΩΗ.

σαν σε όνειρο...

2009-06-07T19:17:00.001+03:00

επιτέλους ηρέμησα μέσα μου..
χάρη σε σένα Μ.
σε ευχαριστώ μέσα από τα βάθη της ψυχής μου που ήρθες χθές
και με κράτησες αγκαλιά...

κανείς δεν το χε κάνει εδώ και πολύ καιρό
και το χρειαζόμουν.
Σε ευχαριστώ.

2009-05-25T18:38:00.001+03:00

νομίζω ότι ΣΕ ΜΙΣΩ

Fernando Pessoa

2009-05-22T03:10:00.001+03:00

"Ποτέ δεν αγαπάμε κανέναν. Αγαπάμε αποκλειστικά την εικόνα που διαμορφώνουμε για κάποιον. Αυτό που αγαπάμε είναι μια δική μας κατασκευή, στην ουσία δεν αγαπάμε παρά τον εαυτό μας"

2009-05-21T00:56:00.003+03:00

αντε και γαμήσου...
βαρέθηκα να σημαίνεις κάτι για μένα....

βαρέθηκα να ασχολούμαι...
βαρέθηκα να το παίζω οτι όλα στ' αρχίδια μου...
βαρέθηκα
βαρέθηκα
βαρέθηκα
βαρέθηκα
βαρέθηκα να με νοιάζεις
βαρέθηκα να είμαι ένα μικρό παιχνίδι για σένα...
βαρέθηκα να μην μπορώ να σε έχω..
βαρέθηκα να έρχεσαι και να φεύγεις όποτε σου καυλώνει

βαρεθηκα ρε
το κατάλαβες?

ΣΕ ΒΑΡΕΘΗΚΑ .-

2009-05-16T19:53:00.002+03:00

δεν ξέρω τι να κάνω για να μην τα κάνω κάθε φορά σκατά μαζί σου...
δεν το κάνω επιτιδες...σου λέω κάτι προσπαθώντας να σε βγάλω από μία δύσκολη θέση, και μου λες πως σε πρήζω...
ειλικρινά δεν ήθελα να σε πρήξω...να βοηθήσω ήθελα...

αλλά πάλι σκατά τα έκανα...
πως γίνεται αυτό δηλαδή???

untitled

2009-05-15T01:52:00.003+03:00

you are not the fairytale prince of my dreams, and i don't even like everything about you, but yet, it's you, and that for me is enough.

a tourist in athens...

2009-04-15T13:48:00.003+03:00

μία Θεσσαλονικιά στην Αθήνα....

κάτι σαν πασχαλινές διακοπές...σε μία φίλη που έχω να δώ από το καλοκαίρι...έτσι για να ξεφύγω λίγο από την καθημερινότητα.έτσι, γιατί μπορώ....

παράλληλα όμως μου δημιουργήθηκαν πολλοί προβληματισμοί...
τι θελώ να πώ??
να, ότι στην παρέα μου στη θεσσαλονίκη, είμαι από τα ψαγμένα (σε πολλά πολλά εισαγωγικά) άτομα...ξέρεις, βιβλία, μουσική, τρόπο σκέψης και τα λοιπα...
και έρχομαι εδώ, και η παρέα μου αποτελείται από άτομα που ασχολούνται με το σινεμά, που ήταν στα επισόδεια του δεκέμβρη, που είναι 20 χρονών και δουλεύουν εδώ και 3 χρόνια, για να συντηρούν τον εαυτό τους (κι ας μένουν με τους γονείς τους)...

και σκέφτομαι...ότι ίσως και να 'μαι λίγο fake..εννόω, πως ναι βρε παιδί μου, έχω διαβάσει 5-10 βιβλία, έχω δει 5-6 ταινίες παραπάνω από την παρέα μου, αλλα ούτε στα επισόδεια ήμουν (που την αρχική τους μορφή τουλάχιστον, την υποστήριζα αμέριστα) ούτε ξέρω και μπορώ να μιλήσω για κάποιες ταινίες σταθμούς που δεν έχω δει, και οι γονεις μου, μου δίνουν ένα πολύ καλό χαρτζιλίκι κάθε βδομάδα....
αλλά και από την άλλη ο όρος fake είναι λάθος. αυτό που θέλω να πω είναι ότι δεν έιμαι τόσο ....ξέρω γω... δεν υπάρχει μία λέξη που να μπορώ να χαρακτηρίσω αυτό ακριβώς που νιώθω...
έσυ κατάλαβες τι θέλω να πώ μ' αυτήν την ανάρτηση??

whatever.... απλά ήθελα κάπου να βγάλω αυτές μου τις σκέψεις....
είδες πόσο εγωιστικό είναι ένα blog??
μιλάς μόνο για την πάρτη σου, λες μόνο την δική σου οπτική γωνία και κατά κυριο λόγο βγάζεις μόνο τη μιζέρια σου....

τέλοσπάντων...

καλό πάσχα σε όλους...
take care

όνειρα

2009-03-23T02:43:00.003+02:00

όνειρα....

όμορφη λέξη...

είναι όμως και τα όνειρα όμορφα??

εδώ και κάποιες νύχτες, βλέπω όνειρα έντονα. πολύ έντονα.

σαν να τα ζώ. και πάντα έχουν μέσα ένα άτομο. να κάνει διάφορα πράγματα...

και μετά το όνειρο αλλάζει...

αλλάζουν οι πρωταγονιστές. όλοι. μόνο εγώ είμαι σ'όλα τα όνειρα.

και μετά από λίγο ξυπνάω, τρομαγμένη...όχι τόσο από το όνειρο, όσο από το υποσυνείδητό μου...γιατί τα όνειρά μου δεν έχουν το κλασσικό ακαταλαβήστικο μοτίβο....όχι..είναι σαν καθημερινή ζωή...όλα λογικά.

κι όμως...δεν θα 'πρεπε να υπάρχει αυτό το άτομο στα όνειρά μου...

από τότε που τον γνώρισα -πάνε χρόνια από τότε- είναι η πιο έντονη και πιο συχνή παρουσία στα όνειρά μου...

μόνο που τώρα ξυπνάω τρομαγμένη με αυτά που βλέπω κάθε φορά. σαν εφιάλτης.

τρομάζω που τον είδα πάλι στον ύπνο μου....και που η καρδιά μου χτυπούσε πάλι, σαν να τον είχα πραγματικά μπορστά μου....

πίνω λίγο νερό, και γυρνάω πλευρά. ξανακοιμάμαι.....

ξέρω γω? ίσως να ΄πρεπε να χαίρομαι για αυτά μου τα όνειρα.

τουλάχιστον σ'αυτά τον βλέπω.................

μία εικόνα τα λέει όλα....πολλές???????

2009-03-10T00:51:00.010+02:00

μόνο εσύ με κάνεις έτσι....

ελα................

2009-02-28T17:45:00.003+02:00

Έλα... δεν αντέχω έξω να 'μαι πάλι
Έλα... δεν περνάω καλά με φίλους βράδυ
Έλα... ήταν λάθος μου πως με κουράζεις
Έλα... και μισώ τη τόση ελευθερία
Έλα... και σιχάθηκα να διασκεδάζω
Έλα... δεν μ' αρέσει άλλους να κοιτάζω
Έλα... δεν με παίρνει άλλο πια να πίνω
Έλα... τα 'χω παίξει και βαρέθηκα να ζω

Σου είπαν οι φίλοι πως με είδαν ωραία και κεφάτη
Να χορεύω με έναν τύπο που έχω κάτι
Που να ξέρουν, πως δεν έχεις κλείσει μάτι
Με τα ρούχα πέφτεις μόνη στο κρεββάτι
Μια εικόνα είναι μόνο μια απάτη
Μου είπαν οι φίλοι πως σε είδαν ωραία και κεφάτη
Να χορεύεις με έναν τύπο που έχεις κάτι
Που να ξέρουν πως δεν έχω κλείσει μάτι
Μια εικόνα είναι μόνο μια απάτη
Με τα ρούχα πέφτω πάνω στο κρεββάτι
Μου είπαν οι φίλοι πως σε είδαν ωραία και κεφάτη

Έλα... και σιχάθηκα να διασκεδάζω
Έλα... δεν μ' αρέσει άλλους να κοιτάζω
Έλα... δεν με παίρνει άλλο πια να πίνω
Έλα... τα 'χω παίξει και βαρέθηκα να ζω
Έλα... μου 'χει λείψει η ζεστή αγκαλιά σου
Έλα... να ξεχάσω πάνω στη καρδιά σου
Έλα... δε μπορώ κι αυτούς που 'χω μαζέψει
Έλα... και νυστάζω, έλα σβύσε μου το φως

αναρωτιέμαι....

2009-02-26T03:51:00.003+02:00

που πάνε τα όνειρα

όταν ξυπνάμε????

"so much depends on...

2009-02-18T01:12:00.003+02:00

"so much depends on
you
so much depends on
love
a blue love-dot
a trip on the road
your absence
my inability to
stop (my)
coaine.

so much depends on
me
a purple love-dot
a purple overdose
an overdose.

so much depends on
me

no more love-dots
just stars showing
the path to
the sea.

the sound of the sea
as the sound of eternity

so much depends on
....
who cares?

we are the sea..."

summertimeeee!!!!!

2009-02-16T02:26:00.003+02:00

μου λείπει το καλοκαιράκι....

και όλα όσα πάνε μαζί του...!!!!!!!

δεν είμαι του χειμώνα και της πόλης....θέλω να πάω στον παράδεισο μου....

"απ'όλα όσα έχω ζήσει, ζητάω πιο ΠΟΛΛΆ...ωωωωωωωω"

;)

HELP..... :s

2009-02-14T03:34:00.005+02:00

................................................

τις τελευταίες μέρες νιώθω ότι ένα σύννεφο έχει εγκατασταθεί πάνω από το κεφάλι μου...

άλλωτε είναι μαύρο, άλλωτε είναι γκρι σκούρο

και μερικές φορές είναι απλά γκρι ανοιχτό...αλλά πάντα είναι εκει...

και με ενοχλεί...

παρόλα αυτά δε ξέρω τι να κάνω για να το διώξω...

γιατί δεν ξέρω τι φταίει...

βασικά ξέρω.

ξέρω ότι δεν είναι μόνο ένα θέμα..

είναι παραπάνω...

και στο ένα έχω να πάρω μία πολύ σημαντική απόφαση (που με δυσκολεύει)

στο άλλο, πρέπει να προσπαθήσω να αλλάξω κάποιες αντιδράσεις μου...

και το τρίτο εξίσου οδυνηρο, είναι κάτι που απλά πρέπει να ξεπεράσω...

--------------------------------------------------

και άντε 'ντάξη με όλα αυτά...

το βασικό μου πρόβλημα είναι ότι δεν ξέρω πως να αντιδράσω σε όλα αυτά...

όλα είναι τόσο μπερδεμένα...

τόσο θολά......

τόσο έτσι όπως δεν τα θέλω....

δηλαδή έτσι είναι ο κόσμος των μεγάλων???

ΔΕ ΘΕΛΩ....

ή στη τελικά θέλω -χρειάζομαι- ένα manual, με οδηγίες χρήσεως....

γιατί δεν μπορώ όμως να το βρώ??

ούτε καν προφορικά???

γιατί όσοι είναι δίπλα μου δεν με καταλαβαίνουν απόλυτα, και όσοι θα μπορούσαν να με καταλάβουν ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΟΤΑΝ ΤΟΥΣ (ΤΟΝ) ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ??????

η νύχτα....

2009-02-01T04:11:00.002+02:00

έχει μία απίστευτη δύναμη η νύχτα να μας τρελένει...

κάνει τις σκέψεις μας τρομακτικές.

τα συναισθήματά μας αφόρητα...

κρύβει το πόσο ύπουλη είναι

μέσα στα σκέλια της μαγείας της...

σα μοιραία γυναίκα,

φοράει το μεθυστικό της άρωμα

και μας πλησιάζει,

μας χαιδεύει το λαιμό,

μας ψιθυρίζει όσα λαχταρούμε να ακούσουμε

μας μεθάει με το πιο φίνο ουίσκι...

και μετά μας παρατάει

μόνους μας,

μεθυσμένους,

κουρασμένους,

με τη πιο άσχημη γεύση στο στομα,

στο πιο σκοτεινό

και τρομαχτικό στενό

της πόλης...

και μετά...

ξαναγυρνάει...

και την ακολουθούμε

με την πιο παράφορη θέληση...

με την πιο ακράια έλξη...

με τη πιο ισχυρή μας δύναμη...

γιατί, για τα παιδία της νύχτας

σαν εμάς,

αυτή έιναι

η ζωή μας...

on the road...

2009-01-15T00:38:00.003+02:00

"μετά, σαν δύο κουρελιασμένοι άγγελοι, απελπισμένοι ναυαγοί σε μία άκρη του Λος Άντζελες, αφού γνωρίσαμε μαζί το πιο οικείο και το πιο υπέροχο πράγμα της ζωής, αφεθήκαμε στον ύπνο μέχρι αργά το απόγευμα."

on the road- jack kerouac

.

2009-01-11T15:36:00.003+02:00

H ΠΕΡΙΦΡΑΣΤΙΚΗ ΠΕΤΡΑ

μίλα.

πες κάτι ,

οτιδήποτε.

μόνο μη στέκεις σαν ατσάλινη απουσία.

διάλεξε έστω κάποια λέξη,

που να σε δένει

πιο σφιχτά με την αοριστία.

πες:“άδικα”,

“δέντρο”,

“γυμνό”.

πες:“θα δούμε”,

“αστάθμητο”,

“βάρος”.

υπάρχουν τόσες λέξεις

που ονειρεύονται μια σύντομη,

άδετη,

ζωή με τη φωνή σου.

μίλα

έχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας.

εκεί που τελειώνουμε εμείς

αρχίζει η θάλασσα.

πες κάτι.

πες “κύμα”,

που δε στέκεται.

falling out of you..........

2008-12-24T03:50:00.003+02:00

για δεύτερη φορά μέσα σε σχεδόν μισό χρόνο, θα προσπαθήσω να ξε-ερωτευτώ το ίδιο άτομο...

την πρώτη φορά, τα ψιλόκατάφερα...είχα σταματήσει να τον σκέφτομαι, με εκνέβριζε, όλα καλά!!!

τώρα όμως θα 'ναι πιο δύσκολο...τώρα τον ξέρω καλύτερα. τώρα μου έχει μιλήσει, μου έχει ανοιχτεί.......
και αυτή τη φορά πρέπει πιο πολύ από ποτέ να ξε-ερωτευτώ (κάτι που στην ουσία δε γίνεται, απλά τον βάζω κάπου βαθειά μέσα μου. τον κρύβω από μένα. μπορώ να το κάνω...ελπίζω.
θα το κάνω...)κι ας είναι πιο δυνατά τα συναισθήματα τώρα....
αφού έτσι ΠΡΕΠΕΙ...

αντε να δουμε.......

:(

και μετά????????

2008-12-11T13:31:00.003+02:00

Χειμώνας 2008.
Κοντά χριστούγεννα.
Κι όμως, το κλίμα σ'όλη τη χώρα είναι μάλλον πολεμικό, παρά εορταστικό.Μετά από το συμβάν με τον αστυνομικό(ΜΠΑΤΣΟ), που σκότωσε το παιδί, όλη η Ελλάδα έχει εξεγερθει. Και βρήκαν ευκαιρία όλοι αυτοί οι κάφροι που θέλουν να αποκαλούνται αναρχικοί -γιατί στην ουσία δεν είναι- και έχουν κάψει, βανδαλίσει, κλέψει και τελικά καταστρέψει τη πόλη μας, τη χώρα μας, το σπίτι μας. Δακρυγόνα και καρδόνια παντού. Καταστάσεις και εικόνες πολέμου( ευτυχώς χωρίς κι άλλα θύματα, πέρα του μικρού αλέξη). Χαμός.

Και σας ρωτάω, μετά??
Μετά τι θα γίνει??
Τι έπεται για την Ελλάδα και για τις ίδιες μας τις ζωές??
Σε ποιο βαθμό θα υποστούμε αλλαγές??

2008-12-02T02:14:00.003+02:00

........πέρασαν δυο μήνες σε ζητώ...........

2008-11-21T02:30:00.003+02:00

μου λένε να προσγειωθώ. γιατί θα φάω τις σφαλιάρες της ζωής και τότε θα 'ναι αργά.

ναι αλλά εγώ δεν θέλω να εγκαταλείψω έτσι εύκολα.

το πιο πιθανό λένε είναι να

κυνηγάω το χρήμα και το συμφέρον μου

ΔΕΝ ΘΕΛΩ.

γιατί πρέπει να μεγαλώνουμε και να ζούμε στα σκατά μασ?

γιατί πρέπει να κοιτάει ο καθένας την πάρτι του?

γιατί είναι τόσο σκατα ο κόσμοσ μασ

και δεν κάνουμε τπτ για να τον αλλάξουμε?????????

pause....

2008-11-14T15:01:00.002+02:00

θέλω αυτό ακριβώς που δείχνει το, γνωστό σε όλους μας, σηματάκι...

θέλω μία παύση.

τα πράγματα κινούνται τόσο γρήγορα,

που δεν έχω χρόνο να τα συνειδητοποιήσω.

πάνε καλά -ή τουλάχιστον δεν πάνε κακά-

αλλά δεν έχω χρόνο για μένα....

ελάχιστες ώρες ύπνου,

άγχος με τη σχολή....

αλλά απ την άλλη δεν είναι τόόόόσο χάλια όλα.

οκ, τρέχω συνέχεια, αλλά είναι όλα δικές μου επιλογές

και τα γουστάρω...

αχ δεν ξέρω...

θέλω χρόνο.

αυτό.

απλά.

;)

θα 'μαι παντά εγώ μες το όπλο σου σφαίρα...

2008-11-10T00:42:00.003+02:00

είσαι ακόμη εδώ...

είσαι ακόμη δίπλα μου.

κι ας το 'χα αμφισβητήσει.

είσαι παραπάνω από κολλητή μου.

....θέλω μια αγκαλιά......

2008-11-06T01:06:00.014+02:00

έχοντας ανοίξει τον εαυτό μου,

έχοντας προσφέρει τόσες λέξεις,

έχοντας χαρίσει τόσες αλήθειες,

βρίσκομαι εδώ,

μόνη μου.

περιτριγυρισμένη από κάθε λογής μαλάκα.

μόνη.

ανούσιες συνουσίες

και

ανόητες αγάπες.

καταστάσεις απλά για να περάσει η ώρα μου.

έτσι για να 'χω κάτι ν' ασχολούμαι.

έστι κι αλλιώς, ο έρωτας ξέχασε την παρουσία μου.

μάλλον το 'χω συνηθίσει.

δεν με ενοχλεί πολύ πια.

.........................................

η αλήθεια είναι ότι τον σκέφτομαι συχνά,

καθημερινά.

και σήμερα,

κάνοντας μια βόλτα με μια παλία ιστορία,

συνειδητοποίησα πόσο πολύ

τον θέλω.

ένα αληθινό θέλω.

ένα αυθεντικό θέλω.

όχι.

δεν είναι πόθος.

δεν είναι καυλες.

είναι επιθυμία.

η επιθυμία μου να 'μαι μαζι του.

αγκαλιά του.

το θέλω μου να κάνουμε πράγματα μαζί.

αλλά αυτός είναι αλλόυ.

από την αρχή ήταν αλλού.

τό 'ξερα.

το ξέραμε και οι δύο.

δεν πειράζει.

επιλέγω να το καταχωνιάσω κάπου,

στο βάθος του μυαλού μου...

...

έτσι είναι.

γι'αυτό σου λέω.

μόνη εκ πεποιθήσεως.

κουράστηκα.

κάπως μελό για την ηλικία μου.

σίγουρα δεν κουράστηκα τόσο, ώστε να τ' αφήσω όλα.

αλλά να, προς το παρόν

ο επόμενος που θα 'ρθει

θα 'χει αρκετό δρόμο μπροστά του

για να με κάνει δική του.

"she's nobodys' baby now..."

τα λέει ο cave για μένα..

τις καλημέρες μου......

we want more...

2008-11-01T03:13:00.003+02:00

βάζω ακόμη μια φίλη στο παιχνίδι με τις αλήθειες...

την "κίτρινο νούφαρο"

δεν έχει σημασία αν είσαι καινούρια...

δεν είσαι άγνωστη...

το παιχνιδάκι είναι και δικό σου πια...

μερικές φωτογραφίες για τον ονειροφερμένο...

2008-10-29T19:22:00.004+02:00

η μαγευτική θάλασσα, τα ξημερώματα!!

από ψήλα...

στο ποτάμι...

Τώρα νομίζω ότι όλοι καταλαβαίνετε γιατί πιστεύω ότι έχω βρεί τον επίγειο μου παράδεισο....

let's play!!!!!!

2008-10-23T18:16:00.004+03:00

Οι κανόνες του παιχνιδιού: Βάλε Link (σύνδεση) προς το άτομο που σε έκανε tag. Γράψε 7 αλήθειες για σένα στο blog σου, κάποιες κοινές, κάποιες περίεργες. Κάνε tag 7 άτομα στο τέλος της ανάρτησης βάζοντας τα ονόματα τους και links προς το blog τους. Ειδοποίησε τους ότι τους έχεις κάνει tag αφήνοντας σχόλιο στο blog τους. Λοιπόν:

#1)λατρεύω να ΖΩ!!

#2)μ'αρεσει να καπνίζω να πίνω και να γράφω...

#3)πάντα έχω πολλές ελπίδες(δεν είναι πάντα καλό αυτό...)

#4)θεωρώ ότι η ζωή άμα δε πάρεις ρίσκα, είναι βαρετά ήσυχη!!

#5)νοιάζομαι για άτομα που δεν ξέρω αν το αξίζουν.

#6)έχω βρεί τον παράδεισο μου(επίγειο)

#7)είμαι μονίμως ερωτευμένη, και μονίμως μόνη!!

Βάζω στη παρέα των παιχνιδιών τους:

το κορίστι που ήθελε πολλά

την άρτεμη

την ονειροπαρμένη

princess serenity

οννειροφερμένο

(σόρρυ παιδιά, αλλά δεν ξέρω πωσ να κάνω tag τα links, οπότε σας έβαλα έτσι.

επίσης δεν έχω 7 μπλογκόφιλους, οπότε έκανα όσους είχα!)

παραλήρημα...

2008-10-21T01:07:00.004+03:00

πρέπει κάποια στιγμή, να φύγεις τελείως απ' το μυαλό μου...
δεν μπορώ άλλο...
σου είχα πει ότι η απόσταση δε θα άλλαζε δραματικά τα πράγματα...
απλά τα κάνει πιο στάσιμα....
αλλά παραμένουν εξίσου δύσκολα......

σκατά τα κανα πάλι......

(τελικά θα κόψω τις πολλές επαφές με το άλλο φύλο...
μόνο για τις πηγαίες μου ανάγκες...
όχι πια συναίσθημα.
-ωχ θεε μου, κάνω σαν μίζερη γεροντοκόρη ........
ας με σταματήσει κάποιος)

pffffffff

καληνύχτα.......

pffff

2008-10-18T17:31:00.002+03:00

...Για να πω την αλήθεια, δεν έχω ιδέα για το τι θα γράψω εδώ....
Είμαι κάπως χαμένη, αυτό τον καιρό...
Όχι, με τη κακιά έννοια...
αλλά να, τρέχω κάθε μέρα από δω κι από κει( επιλογή μου, βέβαια, δεν γκρινιάζώ), και έχω καταλήξει να μην έχω χρόνο να δω τι μου γίνεται...
Μάλλον καλύτερα, γιατί κάθε φορά που την ψάχνω, καταλήγω σε ένα τεράστιο και ατελείωτο ερωτηματικό....

Σε ένα ερωτηματικό, που περικλείει σχεδόν όλους του τομείς της ζωής μου.
Το μέλλον...Είμαι πολύ ευχαριστημένη απ τη σχολή μου, αλλα δεν είμαι σε κάποιο ειδικό κλάδο.Έίμαι καταχωρημένη σαν "αναποφάσιστη", που στη τελική είναι και αλήθεια.
Αλλά κατά κάποιον τρόπο είμαι πάλι σε ένα μεταίχμιο....και με μπερδεύει αυτό...

τον ερωτικό....Καλά αυτό το θέμα, το 'χω ξύσει για τα καλά....
πλέον έχω σταματήσει να ασχολούμαι....ή τουλάχιστον το προσπαθώ...
τι να πω?
τα έχω πει σε προηγούμενες αναρτήσεις...
απ' οτι κατάλαβες, είναι όλα καλά, με εξαίρεση μερικά κολλήματα, που μ'ακολουθούν σαν το αρωμά μου...
Και κουράζουν....

pffffffff
είναι ένα επιφώνημα που πλέον, βγαίνει πολύ συχνά απ' το στόμα μου...
ασυναίσθητα...
τι να πω?
ΘΑ ΤΟ ΞΕΠΕΡΑΣΩ....

δύσκολο...

2008-09-21T02:51:00.003+03:00

Κάπως έτσι είναι και οι δικές μας αγκαλιές.

Κάπως έτσι νιώθω όταν με κλείνεις στην μαγεία της αγκαλιάς σου...

Θλίψη και προστασία μαζί..

Μα εσύ φεύγεις....

Σκατά.

Γιατί έπρεπε να γίνει έτσι?

και γιατί έπρεπε να γίνει τώρα....??

Μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να γράψω αυτά που γράφω, με τη γνώση ότι κάποια στιγμή θα τα δεις...

Δε μ' αρέσει να σε φέρνω σε δύσκολη θέση, μα κάπου πρέπει και εγώ να βγάλω όσα νιώθω για μας.....

Συγνώμη.

Για όλα.

Μα κάθε φορά που είμαστε αγκαλιά

και κάθε φορά που με φιλάς είναι σαν να είμαστε μονάχα οι δυο μας...

Σαν να έχουμε χώρο και χρόνο.

Τι ειρωνική ψευδαίσθηση..........

Εδώ σταματάω καρδούλα μου...

δυσκολεύομαι να συνεχίσω να γράφω...

νιώθω ότι είπα πολλά.....

Καλό ταξίδι αγάπη μου.

Και μη ξεχνάς

"μη καπνίζεις τόσο, σ'αγ... και να προσέχεις"

Η ζωή είναι ωραία!!

2008-09-04T17:34:00.003+03:00

Έχεις παρατηρήσει τη τρέλα που διακατέχει τη ζωή μας??

Είναι κάτι το απίστευτο...

Βγαίνουν άτομα, φίλοι και έρωτες έτσι από το πουθενά...και αλλάζουν τη ζωή σου είτε το θέλεις, είτε όχι...

Η ζωή έχει μεγαλύτερη φαντασία από μας...

Ας την ακολουθήσουμε...

Ας δουμε που θα μας οδηγήσει αυτή...

με ενα χαμόγελο καρφωμένο στα χείλη μας

ας παμε μπροστα...........

2008-08-29T21:24:00.007+03:00

βράδυ...

το σπίτι άδειο...

η γραφομηχανή μπροστά μου και περιμένει να ταλαιπωρίσω για μια ακόμη φορά τα κουμπιά της...

το ποτήρι με το αλκοόλ πάντα στο πλάι μου.

κοντά στα τσιγάρα...

με ποιές λέξεις άραγε να γεμίσω τη λευκή σελίδα?

για ποιόν να μιλάνε αυτή τη φορά?

για σένα?

για μένα?

για μας?

το μυαλό μου έχει κολλήσει σε κάποιους στίχους...

μα κάτι με τραβάει πίσω στο να τους γράψω...

ξέρω τι είναι...

αλλά τι στο καλό..?

δικό μου είναι το χαρτί...

θα τους γράψω και θα σου τους χαρίσω ξανά....

το αν θα τους δεχτείς είναι δικό σου θέμα και το ξέρεις...

Έχω τόσα βράδια να σε δω και περιμένω
μέσα μου ένα άλογο τυφλό αγριεμένο
μη καπνίζεις τόσο σ' αγαπώ και να προσέχεις
μη σε πάρει σύννεφο λευκό και να μη τρέχεις

Πόσο μου λείπεις πόσο μου λείπεις

Ένα τηλεφώνημα προχτές μη μου αλλάζεις
πάγωσε στα χείλια ο καφές μη με ξεχάσεις
μια φωτογραφία δυο διπλά και στην υγειά σου
δυο τσιγάρα όπως μια φορά κι όλα δικά σου

Πόσο μου λείπεις πόσο μου λείπεις...

Πέρασαν δυο μήνες σε ζητώ και με πονάω
κόλλησαν οι δείχτες στο κενό και πού να πάω

Πόσο μου λείπεις
έχω κάποια βράδια να σε δω και περιμένω
πόσο μου λείπεις
μέσα μου ένα άλογο τυφλό αγριεμένο

...............................................................................................

into my arms

2008-08-20T03:10:00.003+03:00

I don't believe in an interventionist God

But I know, darling, that you do

But if I did I would kneel down and ask Him

Not to intervene when it came to you

Not to touch a hair on your head

To leave you as you are

And if He felt He had to direct you

Then direct you into my arms

Into my arms, O Lord

Into my arms, O Lord

Into my arms

μονάχα η αγκαλιά σου....

....Γιορτή...

2008-08-10T21:37:00.005+03:00

Ένα περίεργο πράγμα συμβαίνει πάντοτε...εκεί κάπου λίγο πριν το τέλος, στη τελευταία βραδιά.Ενώ έχεις αποδεκτεί ότι όλα καλά αλλά τίποτα το ιδιαίτερο για μια ακόμη φορά και αφού έχεις μαζέψει τα πραγματά σου για να μη χάνεις χρόνο το άλλο πρωινό, τσουπ! ξεπηδά μία νότα διαφορετική στον ορίζοντα σου.Μία νότα που παλία την ήξερες καλά, μα τώρα μονάχα στη θυμισή σου τη κρατάς ζωντανή....Μία νότα η οποία έχει τη μορφή του άντρα, του αγοριού...

Και μετά, λες και βαδίζαμε με βήματα χορού ξεκινήσαμε να γνωρίζουμε ο ένας τον άλλον...Στην αρχή οι ιδεές και τα όνειρα, μετά το φιλί και η αρχή της μαγείας μας μόλις ξεκίνησε μωρό μου...

Μπάνιο γυμνοί, κάτω απ' τ' αστέρια, σε μία θάλασσα που δέχτηκε το πάθος και τις αγκαλιές μας...Ύστερα μουσική...χάδι...ζωή...

Και στο τέλος, αφού ξημερώσαμε παρέα με μουσική και αλκοόλ, κάνουμε τις διαστάσεις μίας ξαπλώστρας να φαντάζουν τεράστιες τη στιγμή που κοιμόμαστε αγκαλία σε αυτή σαν να κοιμόμαστε σε υπέρδιπλο...

Και μετά πρέπει να φύγεις.Πρέπει να φύγω.Μικρή μελαγχολία καθώς σε αγκαλίζω πάνω απ το πολήλατό σου....Μείνε λίγο ακόμα...Μέχρι να φύγω και εγώ...Πρέπει να γυρίσεις?Καλά δε πειράζει μωρό μου...Θα τα πούμε πάλι σύντομα...Να προσέχεις...

Και τώρα γυρνάω ξανά στη αρχή και αναρωτιέμαι...Ποιά η πιθανή αιτία που γίνονται όλα λίγο πριν τη φυγή μας??

paradise...

2008-06-22T21:19:00.004+03:00

ok, μπορεί ο δικός μου παράδεισος να μην είναι γεμάτος άσπρα συννεφάκια, αγγελάκια με ξανθές μπούκλες και άρπες, μα είναι Ο ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ παράδεισος...
Είναι γεμάτος με μωβ ορτανσίες, με το γαλάζιο της θάλασσας, που μερικές φορές έχει και μικρά άσπρα κυματάκια, με το πράσινο των δέντρων...
Αυτό το πράσινο...όλο το χειμώνα σκεφτόμουν αυτό το πράσινο που έχουν τα πλατανόφυλλα εκείνη την ώρα του μεσημεριού προς απόγευμα, που ο ήλιος είναι ακριβώς από πάνω και είναι σαν να παίζει κάποιο παιχνίδι με τα φύλλα των δέντρων, που τη μία έχουν ένα φωτεινό πράσινο και την αμέσως επόμενη στιγμη ένα πιο σκούρο....
μαγεία....
Και μετά η θάλασσα...οι φωνές και τα γέλια μικρών ξέγνοιαστων παιδιών, τα βραδινά μπάνια μετά από αφθονο αλκοόλ, αγκαλιά με αυτόν....
Αυτός...
Αυτός έχει πολλές μορφές...δεν είναι πάντα ο ίδιος....αλλά είναι πάντα εκείνος που καθώς σε παίρνει αγκαλιά και σε σφίγγει στο σώμα του, νιώθεις γεμάτη, ζωντανή, όμορφη, ασφαλής...

Εκεί πάω τώρα...σε αυτό το μέρος και δε περιμένω τίποτα...ξέρω πως θα είναι μαγικά.Ξέρω πως το σώμα και η ψυχή μου πάλι θα αρνούνται να φύγουν από κει...Δεν ξέρω αν θα βρώ Αυτόν, αλλά μα την αλήθεια δε με νοιάζει...Νιώθω ήδη γεμάτη μόνο και μόνο που θα βρεθώ εκεί..
Όλα τα άλλα είναι δευτερευούσης σημασία...πραγματικά...

Καλό καλοκαίρι σε όλους σας....Ξανά μαζί τον αύγουστο....
Καιρός να ξεσκάσουμε λίγο, καιρός να ξεφύγουμε, καιρός να ξαναζήσουμε......

να προσέχετε...

2008-06-18T01:46:00.002+03:00

'' Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνο ενικού αριθμού,
και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.
(απόσπασμα από το ποίημα της Δημουλά ''πληθυντικός αριθμός'')

Πάνος Μουζουράκης...

2008-06-16T18:44:00.002+03:00

Πάνος Μουζουράκης...

Γνωστός και ως "Τζάμπα" από τη σειρά singles...

Προχθές που λέτε, έκανα μία βόλτα στο internet και έψαχνα για τη πάρτη του και έμαθα ότι πέρα από ηθοποιός, είναι και τραγουδοποιός και ότι εμφανίζεται σε live σκηνή στη αθήνα μαζί με τη μπάντα του και ότι είναι και σχετικά γνωστοί εκεί γύρω...έχει βγάλει και το πρώτο του άλμπουμ μάλιστα....

τσεκάρετέ τον στο www.myspace.com/mouzourakis

είναι καλό να γίνεται τέτοια διαφήμηση μέσα από μπλογκς, για αξιόλογα πράγματα που γίνονται στην ελλάδα...

Γαμώτο...

2008-06-06T18:07:00.001+03:00

μου λείπεις...

...αντίο...

2008-06-06T01:12:00.003+03:00

Καλό ταξίδι....

κρίμα......

ΦΕΥΓΟΥΜΕ?????????????

2008-05-25T19:38:00.006+03:00

Εδώ και κάτι μέρες, το μυαλό μου, ασυναίσθητα, ταξιδεύει στο καλοκαίρι...

Και δε λογαριάζει τίποτα...Ακόμα και όταν βρίσκομαι στη αίθουσα του σχολείου μου και γράφω πανελλαδικές, αυτό για μια στιγμούλα ξεφεύγει και πάει στο καλοκαίρι...Περιπλανιέται στους παραδείσους της ψυχής μου...Παίζει, κάτω από την απίστευτη δροσιά των πλατανιών του Πηλίου, με το φως, που μία φαίνεται και μία χάνεται...Περπατά στο ΜΑΓΙΚΟ βουνό των κενταύρων και κάνει βουτιές σε κάθε παραλία που βλέπει...Μετά έρχεται πάλι πίσω, και πέρνει την παρέα μου και, εμένα μαζί και μας πηγαίνει στη Βουρβουρού για πάρτι, για μεθυσμένα ξενύχτια με όμορφους ερωτύλους...

Αχ... αυτές οι περιπλανήσεις....Αχ!!!!!!

Ειδικά τώρα, αυτές τις μέρες που διαβάζω την χαζο-ιστορία, δε μπορώ να το ελέγξω....Αλλά μου αρέσει να το αφήνω να με κάνει βόλτες...Μου λείψανε πολύ όλα αυτά τα μέρη και είναι σαν να τα βλέπω μπροστά μου...Το μόνο καλό είναι ότι σε λίγο τελειώνω και θα πάω να κάνω βόλτες στ' αληθινά....

Το μυαλό μου έχει γεμίσει πολύχρωμα λουλούδια και μυρίζει σαν με τη θάλασσα...Ξέρεις, αυτή την αλμυρή μυρωδια....

Πιάσε το χέρι μου,

Κλέισε τα μάτια σου και εσύ και, έλα να ταξιδέψει ο καθένας στον δικό του παράδεισο....Και που ξέρεις?Μπορεί να είναι και ο ίδιος....

Έλα..., πάμε...............................:)

Ανόητες αγάπες...

2008-05-18T23:46:00.003+03:00

Νύχτες δίχως όνομα

Νύχτες δίχως σκοπό

Χαμένοι από χέρι

Χαμένοι και οι δυό

Ανόητες αγάπες

Ανόητα φιλιά

Λόγια, λόγια, λόγια

Λόγια ψεύτικα...

Το τραγούδησαν οι Πυξ-Λαξ και συνάμα τραγούδησαν την ίδια μας την ψυχή...

Πόσοι από μας δεν έχουν βιώσει κάτι παρόμοιο?Πόσοι από μας δεν έχουν δώσει υπερβολική βαρύτητα σε ανόητες αγάπες, σε ανόητα φιλιά, σε λόγια που ακούγονται πανέμορφα στα αυτιά και στη ψυχή μας, μα στην ουσία είναι ψεύτικα?Σε λόγια που ο άλλος ξέρει ότι θα σου αρέσουν και θα σε αγγίξουν...Άκόμη και το "σ'αγαπάω" εκφυλίζουν....

Δε γαμείς όμως στη τελική?Ποιός τα χέζει και τα "όμορφα λογάκια"?

Δεν είναι το ίδιο μία λέξη με μία πράξη.Δεν είναι το ίδιο να σου πεί κάποιος "σε θέλω" ή "με καυλώνεις", με το να σου φέρει κάποιος που αγαπας και νοιάζεσαι την αγαπημένη σου σοκολάτα...Επειδή την είδε στο περίπτερο και σε σκέφτηκε....Αυτό έιναι πιο αληθινό...

Μου έχουν πεί πολλοί ότι τους καυλώνω ή ότι με θέλουν...όμως έιναι τελείως διαφορετική η αίσθηση -πιο αλήθινή αν θελεις- όταν σου δείχνουν ότι σε σκέφτονται... Όταν είναι δίπλα σου τη στιγμη που κλαίς και σε έχουν αγκαλιά, χωρίς να τους το έχεις ζητήσεις ποτέ....Τέτοιες καταστάσεις δεν θα τις ξεχάσω ποτέ...Τα λόγια έρχονται και παρέρχονται...

Ανόητες αγάπες λοιπόν...Δυστυχώς ή ευτυχώς μόνο από τέτοιες αγάπες ξέρω...Καλές είναι και αυτές...Αρκεί να μπορείς να τις ξεχωρίζεις...Δε σου λέω να τις καταδικάζεις από την αρχή... Αλλά...έχε το νού σου φίλε μου...Και μη στηρίζεσαι σε όμορφα λογάκια...

Ανόητες αγάπες, ανόητα φιλιά....Όλα καλά στη τελική......!!!

Σε σένα Μιχάλη...

2008-05-16T01:29:00.003+03:00

Σαν νέρο, να πέρναν οι θύμησες που σε θλίβουν...

Να τις νιώθεις στο σώμα και στα σωθικά σου,

μα να μη σε καίνε...

Μαγεία...

2008-05-16T01:13:00.003+03:00

Ακόμη και ο καλύτερος ποιητής, μπροστά σε αυτή τη μαγεία, μπροστά στη υπέροχη αίσθηση που μπορεί να χαρίσει έτσι απλόχερα αυτό το παγκάκι, θα έχανε τα λογια του...

Δεν έχω κάτι παραπάνω να πω...απλά ταξιδέψτε με τη μαγεία της φωτογραφίας...

~Σ.~ Θ.~ Γ.~ .~

2008-05-11T03:45:00.004+03:00

Σπιτι.Με ένα ποτήρι άδειο από ουίσκι -το ρουμι έχει τελειώσει- και τη γεύση του καπνού στο στόμα μου...

Άλλο ένα βράδυ που μένω ξύπνια, με το pc στα ποδια μου...

Χαχα....μολις έπεσε το ρεύμα.... και ειμαι πολύ χαρούμενη που έχω laptop....

Η εμπνευσή μου δε θα σταματήσει εξαιτίας της ΔΕΗ.Άσε που έχω και μουσική!!!!

Ωπ!...να το πάλι...παιχνιδιάρικη όρεξη έχει σήμερα το ρεύμα...

Τέλοσπάντων...Δεν θα ασχοληθώ άλλο μαζί του...Ας κάνει ότι θέλει...

Όπως έλεγα, άλλο ένα βράδυ που μένω ξύπνια μόνη μου...

Όμως αυτή τη φόρα ξέρω τι φταίει..Αύτη τη φορά είναι συνειδητή η αγρύπια μου...

Ήθελα λέει να κάτσω να διαβάσω....Αλλά ποιόν κοροιδεύω???Αφού ξέρω ότι τα βράδια το μυαλό μου ταξιδεύει σε μέρη μαγικά, με πολλά αστεράκια, αλκοόλ, έρωτες (άλλους που θα έρθουν, άλλους ξεχασμένους), θάλασσα, αγκαλιές, φιλία και άλλα τέτοια ρομαντικά...

Όποτε κατέληξα πάλι να κάνω βόλτες σε διάφορα μλογκ, μέχρι να νιώσω την ανάγκη βρεθώ εδώ, στα δικά μου τα λημέρια.....

Και να 'μαι...Ακούγοντας nick cave, με τις μορφές ανθρώπων που έχουν περάσει από τη ζωή μου, να κόβουν βόλτες δίπλα μου.Ναι, δίπλα μου...Είμαι μόνη μου τώρα, μπορώ να τις αφήσω να κάνουν βόλτα στο σαλόνι μου.Κουράστηκα να τις έχω συνέχεια μέσα μου.

Ειδικά αυτές από το άλλο φύλο.Ποιόν να πρωτοθυμηθώ?Τον Σ.? Μμμμ, αυτός ήταν ο πρώτος αληθηνός μου έρωτας!!!Ουσιαστικά ανεκπλήρωτος, αλλά δε βαριέσαι?Όμορφα ήταν...

Τον Θ.?Πολύ διαφορετικές επιθυμίες.Δε μπορέσαμε να τα βρούμε .Τον Γ.? Αυτός απ' όσο ξέρω είναι Κρήτη...Θα τα σπάει και εκει.Είμαι σίγουρη...Τον .?Όχι.Αυτουνού το γραμματάκι δε στο λέω.Ούτως ή άλλως αυτός είναι και η πιο -μπα δε θα πω περίπλοκη.Σίγουρα δεν είναι με αυτόν η πιο περίπλοκη-η πιο ''πλατωνική'' κατάσταση...Ναι!Αυτή είναι η σωστή λέξη.''Πλατωνική''.

Και η πιο ανώδυνη.Να φανταστείς ούτε καν έρωτας.Απλά έντονες, όμορφες στιγμές...

Όλοι τους άφησαν ένα κομμάτι τους πάνω μου.Όλοι τους μου μάθανε όμορφα πράγματα...Θα φροντίσω να τους θυμάμαι πάντα και να τους έχω κουρνιασμένους σε μία γωνιά δίπλα στη καρδούλα μου...ΌΛΟΙ τους το αξίζουν.Είμαι σίγουρη γι' αυτό!!

Ας αφιερώσω λοιπόν αυτό εδώ το νυχτερινό ποστ σε αυτούς...Μακάρι να είναι καλά ότι και να κάνουν...Να προσέχουν...Είναι μοναδικοί..

Υ.Γ. Θα χαρίσω για μία ακόμη φορά από ένα τραγούδι στον καθένα.

Στον Σ. : something in the way - nirvana

Στον Θ. : walk the line - johnny cash

Στον Γ. : hello i love you - the doors

Στον . : που και που - μπλε

Καληνύχτα σας αγοράκια μου...Να προσέχετε...Πάντα θα υπάρχει μια αληθηνή αγκαλιά εδώ, σε αυτά τα νοτισμένα με μαύρο ρούμι λημέρια...

Ιδέες....

2008-05-09T09:45:00.002+03:00

Καθώς διάβαζα σήμερα μια εφημερίδα-όχι από αυτές τις μεγάλες, τις πολιτικοποιημένες, με τα δωράκια και τα άπειρα ένθετα- μια εφημερίδα ασπρόμαυρη ακόμη, 16σέλιδη, αλλα με ουσία, το μάτι και το μυαλό μου στάθηκαν σε μία προταση.Η πρόταση αυτή έλεγε''Μην επιτρέψεις σε κανέναν να σε εξορίσει απ' τον εαυτό σου''.

Είναι μία από αυτές τις προτάσεις που καθώς τις διαβάζεις λές από μέσα σου ''Αυτό είναι κάτι που δεν θα αφήσω να γίνει σε μένα.Δε θα με χωρίσει κανείς από τον εαυτό μου''.

Το ξέρω γιατί και εγώ αυτά έλεγα.

Όμως σήμερα καθώς άρχισα να σκέφτομαι αυτά τα λόγια, θυμήθηκα την κουβέντα που έκανα χθές με μία φίλη.Λέγαμε λοιπόν ότι μέσα σε αυτή την τραγική περίοδο της ζωής μας (κάποιες μέρες πρίν τις πανελλαδικές εξετάσεις), δεν αναγνωρίζουμε πια τους ίδιους μας τους εαυτούς.Έχουμε αντιδράσεις που δεν φανταζόμασταν ποτε ότι θα είχαμε και νιώθουμε σαν να μας έχουν κλέψει μία πολυτιμη χρονιά απ' τη ζωούλα μας...

Έχουμε κρύψει τον εαυτό μας σε μία σκοτεινή άκρη της ψυχής μας, γιατί αν τον αφήσουμε να αλωνίζει ελεύθερα, όπως έκανε άλλωστε τόσα χρόνια, θα αποφασίσει πως θέλει να ζήσει και θα μας καταστέψει την όποια προσπάθεια έχουμε κάνει ως τώρα.

Και τότε αλίμονό μας.Τζάμπα τόσα δάκρυα, τζάμπα τόσες ώρες πάνω από άχρηστα πράγματα.Όμως προσωπικά δεν ξέρω αν αντέχω για πολύ ακόμη να κρύβω την ψυχή και τον εαυτό μου, για χάρη κάποιων βαθμών.

Δεν ξέρω, είναι η αλήθεια, που θα με οδηγήσουν τα αποτελέσματα, που θα βγουν τον αύγουστο, αλλά μέχρι τότε ξέρω ότι θα έχω ξαναβρεί τον εαυτό μου και θα έχω θυμηθεί πως είναι ΝΑ ΑΝΑΠΝΕΕΙΣ.

Όμως τι θα γίνονταν αν δεν είχα αφήσει το σύστημα να με εξορίσει από τον εαυτό μου?Με τους όρους που έχει βάλει η κοινωνία μας σε αυτόν τον τομέα, εγώ ή θα έπρεπε να ξεκινήσω να δουλέυω από τα 18 μου ή θα έπρεπε να πήγαινα με μία ιδιωτική σχολή ή να έβγαινα στο εξωτερικό..Το πρώτο θα χρειαζόταν να έχω όνειρα μικρά που θα στόχευαν χαμηλά(που μπορεί να φτάσει ένα παιδί όταν αρχίζει να δουλεύει από τα 18 και δεν έχει καμία προοπτική για πτυχίο ή κάτι τέλος πάντων), ή να μπώ σε μία στρωμένη δουλειά της οικογένιας.Οι 2 τελευταίες επιλογές συνεπάγωνται με την εξάρτησή μου από το φράγκα του μπαμπάκα και της μαμάκας.

Οπότε τι μας μενει?Το σκάσε και φάτα.Φάε όλο το αγχος, όλη τη μιζέρια, όλα τα ηλίθια πρέπει, όλα τα κολλημένα, γερασμένα μυαλά, που περνούν πάνω από τις πλάτες τις δικές μου, αλλά και όλων των παιδιών της ηλικίας μου.'ΟΜΩΣ έχω να δώσω μία υπόσχεση(ίσως κάποιοι την θεωρήσουν σαν απειλή.Ίσως όμως και να 'ναι...).Υπόσχομαι, λοιπόν, ότι από τη στιγμή που θα αποβάλλω από πάνω μου τον βραχνά των εξετάσεων, δεν πρόκειται να κάτσω με σταυτωμένα χέρια στην κάθε οπιστοδρομική σκέψη των κυβερνώντων προσώπων.Θα πάρω επιτέλους τη ζωή ΜΟΥ στα χέρια ΜΟΥ.Και δεν θα αφήσω ξανά ποτέ κανέναν να με εξορίσει από τον εαυτό μου...Και το μόνο που με χαροποιεί, είναι ότι αυτη είναι μία άποψη που έχουν πολλοί νέοι (και όχι μόνο)...''we want the world and we want it now'', όπως έλεγε και ο γοητευτικός jim morrison στα τραγούδια του....

Πρεπει επιτέλους να καταλάβουν ότι ο κόσμος ανήκει στουν νέους.Όχι μόνο νέους στα χρονία.Νέους στο ΜΥΑΛΟ....

....Δεν ξέρω πως να τελειώσω αυτή την ανάρτηση, αλλά μάλλον θα την αφήσω έτσι...με κάποιες ιδέες να αιωρούνται εδώ και κει...Όπως κατάλαβες πετάω το μπαλάκι σε σένα, φίλε μου, να πάρεις αυτές τις ιδέες και να τις αναπτύξεις ή να τις τσαλακώσεις και να τις κάνεις μπαλάκι για να παίζεις....

Δεν με αφορά διόλου.....

**καλημέρα σου**

Θάλασσα, μια γαλάζια κυρά....

2008-05-06T01:22:00.004+03:00

Η γαλάζια εικόνα που κυριαρχεί στα ονειρά μου...

Σε λίγο καιρό θα είμαι δίπλα σου,

υποταγμένη στην αφοπλιστική ομορφιά σου, κυρά μου...

λ+θ...

2008-04-30T23:27:00.000+03:00

Πάνε σχεδόν 3 χρόνια.

3 χρόνια που μας ενώνει η πολύχρωμη κορδέλα της φιλίας.

ένα δέσιμο ψυχής.

εγώ για σένα,

εσύ για μένα.

χωρίς παραπάνω λόγια.

η ανάγκη της παρουσίας σου

στη ζωή μου

είναι επιτακτική.

οι μορφές μας

πλάι-πλάι

φαντάζουν

σαν μία.

η απόλυτη ένωση

καρδιάς και ψυχής.

σκαλίζουμε τα αρχικά μας

στη βρεγμένη,

σκληρή άμμο.

Λ+Θ.

έρχεται το κύμα

μας βρέχει τα πόδια.

και όμως

δεν

σβήνει την υπόσχεσή μας.

κάτι θα ξέρει αυτό......

ακροβάτης....

2008-04-24T03:17:00.000+03:00

και κάπως έτσι κυλάνε οι μέρες...

άδειες...

κενές....

κι ας είναι το σπίτι γεμάτο κόσμο και φωνές.

η μοναξιά αυτή είναι σαν το πιο άγριο βιαστή της ψυχής....

μία ακούσια μοναξιά που δεν μπορείς παρά να την δεχτείς

χωρίς πολλές πολλές αντιδράσεις...

και εκεί είναι που αρχίζουμε να το χάνουμε...

θες να βγεις και να ουρλιάξεις

"ΕΙΜΑΙ ΖΩΝΤΑΝΗ"

για να το ακούσουν οι άλλοι και να το πάρουν χαμπάρι

ότι έχεις πάρει φόρα και δεν πρόκειται να σταματήσεις σύντομα...

θες να το φωνάξεις όμως για να το πιστέψεις και εσύ η ίδια...

"ΕΙΜΑΙ ΖΩΝΤΑΝΗ ΡΕ ΚΑΡΙΟΛΗΔΕΣ...ΧΑΧΑΧΑ!!

ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑ....ΝΙΚΗΣΑ, ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΡΕΧΩ ΓΙΑ ΝΑ ΖΗΣΩ....

ΤΡΕΧΩ ΓΙΑ ΝΑ ΝΙΩΣΩ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ ΕΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΕΜΟ...."

.....................

τε ξενύχτια μου πλέον είναι ολοένα και πιο συχνά..

αλλά δεν είναι από κείνα τα ωραία ξενύχτια...είναι από τα άλλα...

από εκείνα που παρακαλείς θεούς και δαίμονες να σε αφήσουν να κοιμηθείς λίγο

για να σταματήσεις να σκέφτεσαι όσα επιθυμείς και δεν μπορείς να έχεις...

για να πάρεις -τουλάχιστον- από τον ύπνο δυνάμεις και ενέργεια

και την επόμενη φρικαλέα μέρα που πρέπει να αντέξεις...

μονάχη...

με τις σκέψεις και τα όνειρα του καλοκαιριού

που σε περιμένει,

να σου δίνουν κουράγιο...

...

θα αντέξω ρε...

έστω και με σπασμένα φτερα, εγώ αντέχω...

''...για ειδέστε όλοι,

'δέστε και μένα, άλλο δε ζητώ

που 'χω στον ώμο

φτερά σπασμένα

και ΑΚΡΟΒΑΤΩ..."

-χαίνηδες-

Edith Piaf

2008-03-17T22:43:00.000+02:00

la vie en rose...
Για μια ακόμη φορά η ζωή γελάει με την τραγική ειρωνία που βιώνουν κάποιες ψυχες...'' la vie en rose '' λοιπόν.Τραγουδισμένο από μία γυναίκα της οποίας η ζωή μονάχα ρόδινη δεν μπορεί να χαρακτηριστεί.Το σπουργιτάκι εκείνο, που τα πρώτα παιδικά του χρόνια τα πέρασε σε ένα πορνείο και στη συνέχεια έμεινε στον δρόμο, κατέληξε μία από τις μεγαλύτερες ''Dives'' της Γαλλίας αλλά και του κόσμου γενικά.Μία γυναίκα η οποία γνώρισε τον έρωτα αλλά ποτέ της δεν κατάφερε να τον έχει αποκλειστικά δικό της, καθώς αυτός ήταν παντρεμένος με 3 παιδιά.Το τέλος της ζωής του προκάλεσε στη Edith κατάθλιψη, την οποία και ποτέ δεν ξεπέρασε ολοκληρωτικά.Λίγο πριν από τον θάνατό της, στα 48 της χρόνια, είχε εθιστεί στις ενέσεις μορφίνης...Μετά από μία τέτοια ζωή βρίσκεται στα πικ-απ και στα ραδιόφωνά μας τραγουδόντας ''je vois la vie en rose''....

Πόσο τρελή μπορεί να γίνει η ζωή μερικές φορές...Ή μήπως δεν είναι μόνο μερικές αυτές οι φορές...???

Η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή....!! ;)))

2008-03-12T11:12:00.000+02:00

Θεσσαλονίκη!Πρωινή βόλτα στη πόλη μου.Άλλοτε πιο όμορφη από σήμερα αλλά με λίγο κάλη διάθεση και με μία ηλιόλουστη μέρα σαν τη σημερινή ξεχνάς και τα σκουπίδια και τη βρωμιά και το καυσαέριο.Δεν έχει σημασία που κατέβηκα μονάχα για λίγο και για να τελειώσω κάτι δουλειές.Το απόλαυσα.Είχα να το κάνω πολύ καιρό είναι η αλήθεια.από τον δεκέμβρη νομίζω.Μας έφαγε βλέπεις η 3 λυκείου...

Σήμερα είδα ανθρώπους να πηγαίνουν στη δουλειά τους και φοιτητές να κοιτάνε τα αποτελέσματα της εξεταστικής τους.Όμως κάνεις τους δεν μου φάνηκε να απολαυμάνει τον ήλιο και τον καλό καιρό.Τι κρίμα!Όλοι είναι αγχωμένοι ή χαμένοι στις σκέψεις τους για το πως θα βγάλουν extra φράγκα.Αμάν ρε παιδια.Χαλαρώστε λίγο.Οι μικρές χαρές της ζωής είαι που αξίζουν και όχι τα ριμάδια τα λεφτά.Ούτως ή άλλως το λέει και το τραγούδι ''ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΕΙΝΑΙ ΔΑΝΕΙΚΑ, ΧΕΡΙΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΤΑΚΤΙΚΑ''

ΖΗΣΤΕ, ΕΡΩΤΕΥΤΉΤΕ, ΑΓΓΊΞΤΕ, ΝΙΏΣΤΕ ΖΩΝΤΑΝΟΙ ΤΕΛΟΣΠΑΝΤΩΝ....

Η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή...

ΦΥΓΕ.

2008-03-10T00:31:00.000+02:00

δεν το αντέχω άλλο

η ειρωνία είναι απελπιστικά δυνατή

για να την αγνοήσω...

από τη μία με διώχνεις

και

την ίδια στιγμή

άθελά σου

εισβάλεις βίαια

στην καθημερινότητά μου.

δεν αντέχω άλλο

ΦΥΓΕ

νιώθω να καταρέω

κάθε φορά

που με τέτοιο θράσος

εμφανίζεσαι

σε πράγματα που αγαπώ.

με ποιό δικαίωμα κύριε?

εγώ έφυγα αφού.

εσύ γιατί είσαι εδώ?

ο πρίγκιπας 1948-1990

2008-03-09T23:22:00.000+02:00

Στην Κ

όταν κάποιο βράδυ

θα σε ξυπνήσει

απότομη η κρσυγή σου

και τρέξεις στη μαμά σου να το πεις

κι εκείνη τρομαγμένη

μες στο ψυγείο κλέισει τη φωνή σου

θα 'ναι αργά μεσάνυχτα

και θα 'χει κουραστεί.

όταν θα αγαπήσεις

το γέλιο σου και την αναπνοή σου

και δεις πως έχεις κάτι να μας πεις

στο πλάι σου ο ανθρωπος που διάλεξες

βιτρίνα στη ζωή σου

τριάκοντα αργύρια

αντίτιμο σιωπής.

για πες μας τι θα γίνει

αν κάποτε θ' αγγίξεις το κορμί σου

και το 'βρεις τσακισμένο

απ΄τις πληγές

και γύρω σου κούκλες χλωμές

ανίκανες ν' ακούσουν τη φωνή σου

κι οι αλήθειες σου να σέρνονται

στο πάτωμα γυμνές...

ένα τραγούδι του παύλου σε έναν έρωτά του...στην Κ...

...

2008-03-09T17:52:00.000+02:00

Φοβάμαιπωςπολύσύντομαθαπερικυκλωθούμεασφυκτικάαπο ανθρώπουςπουδενονειροπολούν

θάλασσα.....

2008-03-09T16:50:00.000+02:00

"είναι ώραία η θάλασσα γιατί κινήται πάντα κι αν έχεις δει πολλές στεριές καμία δεν σ' αράζει...''
στίχοι που μας τραγούδησαν οι πυξ-λαξ...
στίχοι που τους νιώθουμε βαθιά χαραγμένους στην καρδιά και στην ψυχή μας,κάθε φορά που χανόμαστε στη μαγεία της.όλοι εμείς που κάθε φορά που βρισκόμαστε κοντά της,κάτι αλλάζει στην αυρα μας...

το μονόγραμμα

2008-03-07T16:21:00.000+02:00

Θά πενθώ πάντα -- μ’ακούς; -- γιά σένα,
μόνος,στόν Παράδεισο
Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές
Τής παλάμης,η Μοίρα,σάν κλειδούχος
Μιά στιγμή θά συγκατατεθεί ο Καιρός

Πώς αλλιώς,αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι

Θά παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας
Καί θά χτυπήσει τόν κόσμο η αθωότητα
Μέ τό δριμύ του μαύρου του θανάτου.

ΙΙ.

Πενθώ τόν ήλιο καί πενθώ τά χρόνια που έρχονται
Χωρίς εμάς καί τραγουδώ τ’άλλα πού πέρασαν
Εάν είναι αλήθεια

Μιλημένα τά σώματα καί οί βάρκες πού έκρουζαν γλυκά
Οί κιθάρες πού αναβόσβησαν κάτω από τα νερά
Τά "πίστεψέ με" και τα "μή
"Μιά στόν αέρα μιά στή μουσική

Τα δυό μικρά ζώα,τά χέρια μας
Πού γύρευαν ν’ανέβουνε κρυφά τό ένα στό άλλο
Η γλάστρα μέ τό δροσαχί στίς ανοιχτές αυλόπορτες
Καί τά κομμάτια οί θάλασσες πού ερχόντουσαν μαζί
Πάνω απ’τίς ξερολιθιές,πίσω άπ’τούς φράχτες
Τήν ανεμώνα πού κάθισε στό χέρι σού
Κι έτρεμες τρείς φορές τό μώβ τρείς μέρες πάνω από
τούς καταρράχτες

Εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδώ
Τό ξύλινο δοκάρι καί τό τετράγωνο φαντό
Στόν τοίχο μέ τή Γοργόνα μέ τά ξέπλεκα μαλλιά
Τή γάτα πού μάς κοίταξε μέσα στά σκοτεινά

Παιδί μέ τό λιβάνι καί μέ τόν κόκκινο σταυρό
Τήν ώρα πού βραδιάζει στών βράχων τό απλησίαστο
Πενθώ τό ρούχο πού άγγιξα καί μού ήρθε ο κόσμος.

ΙΙΙ.

Έτσι μιλώ γιά σένα καί γιά μένα
Επειδή σ’αγαπώ καί στήν αγάπη ξέρω
Νά μπαίνω σάν Πανσέληνος
Από παντού,γιά τό μικρό τό πόδι σού μές στ’αχανή
σεντόνια
Νά μαδάω γιασεμιά κι έχω τή δύναμη
Αποκοιμισμένη,νά φυσώ νά σέ πηγαίνω
Μές από φεγγαρά περάσματα καί κρυφές τής θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα μέ αράχνες πού ασημίζουμε
Ακουστά σ’έχουν τά κύματα
Πώς χαιδεύεις,πώς φιλάς
Πώς λές ψιθυριστά τό "τί" καί τό "έ
"Τριγύρω στό λαιμό στόν όρμο
Πάντα εμείς τό φώς κι η σκιά
Πάντα εσύ τ’αστεράκι καί πάντα εγώ τό σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ τό λιμάνι κι εγώ τό φανάρι τό δεξιά
Τό βρεγμένο μουράγιο καί η λάμψη επάνω στά κουπιά

Ψηλά στό σπίτι μέ τίς κληματίδες
Τά δετά τριαντάφυλλα,καί τό νερό πού κρυώνει
Πάντα εσύ τό πέτρινο άγαλμα καί πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει
Τό γερτό παντζούρι εσύ,ο αέρας πού τό ανοίγει εγώ
Επειδή σ’αγαπώ καί σ’αγαπώ
Πάντα Εσύ τό νόμισμα καί εγώ η λατρεία πού τό
Εξαργυρώνει:

Τόσο η νύχτα,τόσο η βοή στόν άνεμ
οΤόσο η στάλα στόν αέρα,τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ’ουρανού με τ’άστρα
Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή

Πού πιά δέν έχω τίποτε άλλο
Μές στούς τέσσερις τοίχους,τό ταβάνι,τό πάτωμα
Νά φωνάζω από σένα καί νά μέ χτυπά η φωνή μου
Νά μυρίζω από σένα καί ν’αγριεύουν οί άνθρωποι
Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ’αλλού φερμένο
Δέν τ’αντέχουν οί άνθρωποι κι είναι νωρίς,μ’ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν αγάπη μου
Να μιλώ γιά σένα καί γιά μένα.

ΙV.

Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν,μ’ακούς
Δέν έχουν εξημερωθεί τά τέρατα μ’ακούς
Τό χαμένο μου τό αίμα καί τό μυτερό,μ’ακούς
Μαχαίρι
Σάν κριάρι πού τρέχει μές στούς ουρανούς
Καί τών άστρων τούς κλώνους τσακίζει,μ’ακούς
Είμ’εγώ,μ’ακούς
Σ’αγαπώ,μ’ακούς
Σέ κρατώ καί σέ πάω καί σού φορώ
Τό λευκό νυφικό τής Οφηλίας,μ’ακούς
Πού μ’αφήνεις,πού πάς καί ποιός,μ’ακούς

Σού κρατεί τό χέρι πάνω απ’τούς κατακλυσμούς

Οί πελώριες λιάνες καί τών ηφαιστείων οί λάβες
Θά’ρθει μέρα,μ’ακούς
Νά μάς θάψουν κι οί χιλιάδες ύστερα χρόνοι
Λαμπερά θά μάς κάνουν περώματα,μ’ακούς
Νά γυαλίσει επάνω τούς η απονιά,ν’ακούς
Τών ανθρώπων
Καί χιλιάδες κομμάτια νά μάς ρίξει
Στά νερά ένα-- ένα , μ’ακούς
Τά πικρά μου βότσαλα μετρώ,μ’ακούς
Κι είναι ο χρόνος μιά μεγάλη εκκλησία,μ’ακούς
Όπου κάποτε οί φιγούρες Τών Αγίων
βγάζουν δάκρυ αληθινό,μ’ακούς
Οί καμπάνες ανοίγουν αψηλά,μ’ακούς
Ένα πέρασμα βαθύ νά περάσω
Περιμένουν οί άγγελοι μέ κεριά καί νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δέν πάω ,μ’ακους
Ή κανείς ή κι οί δύο μαζί,μ’ακούς
Τό λουλούδι αυτό τής καταιγίδας καί μ’ακούς
Τής αγάπης
Μιά γιά πάντα τό κόψαμε
Καί δέν γίνεται ν’ανθίσει αλλιώς,μ’ακούς
Σ’άλλη γή,σ’άλλο αστέρι,μ’ακούς
Δέν υπάρχει τό χώμα δέν υπάρχει ο αέρας
Πού αγγίξαμε,ο ίδιος,μ’ακούς

Καί κανείς κηπουρός δέν ευτύχησε σ’άλλους καιρούς

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες,μ’ακούς
Νά τινάξει λουλούδι,μόνο εμείς,μ’ακούς
Μές στή μέση τής θάλασσας
Από τό μόνο θέλημα τής αγάπης,μ’ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί,μ’ακούς
Μέ σπηλιές καί μέ κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου,άκου
Ποιός μιλεί στά νερά καί ποιός κλαίει -- ακούς;
Είμ’εγώ πού φωνάζω κι είμ’εγώ πού κλαίω,μ’ακούς
Σ’αγαπώ,σ’αγαπώ,μ’ακούς.

V.

Γιά σένα έχω μιλήσει σέ καιρούς παλιούς
Μέ σοφές παραμάνες καί μ’αντάρτες απόμαχους
Από τί νά’ναι πού έχεις τή θλίψη του αγριμιού
Τήν ανταύγεια στό μέτωπο του νερού του τρεμάμενου
Καί γιατί,λέει,νά μέλει κοντά σου νά’ρθω
Πού δέν θέλω αγάπη αλλά θέλω τόν άνεμο
Αλλά θέλω της ξέσκεπης όρθιας θάλασσας τόν καλπασμό

Καί γιά σένα κανείς δέν είχε ακούσει
Γιά σένα ούτε τό δίκταμο ούτε τό μανιτάρι
Στά μέρη τ’αψηλά της Κρήτης τίποτα
Γιά σένα μόνο δέχτηκε ο Θεός νά μου οδηγεί τό χέρι

Πιό δω,πιό κεί,προσεχτικά σ’όλα τό γύρο
Του γιαλού του προσώπου,τούς κόλπους,τά μαλλιά
Στό λόφο κυματίζοντας αριστερά

Τό σώμα σου στή στάση του πεύκου του μοναχικού
Μάτια της περηφάνειας καί του διάφανου
Βυθού,μέσα στό σπίτι μέ τό σκρίνιο τό παλιό
Τίς κίτρινες νταντέλες καί τό κυπαρισσόξυλο
Μόνος νά περιμένω που θά πρωτοφανείς
Ψηλά στό δώμα ή πίσω στίς πλάκες της αυλής
Μέ τ’άλογο του Αγίου καί τό αυγό της Ανάστασης

Σάν από μιά τοιχογραφία καταστραμμένη
Μεγάλη όσο σέ θέλησε η μικρή ζωή
Νά χωράς στό κεράκι τή στεντόρεια λάμψη τήν ηφαιστειακή

Πού κανείς νά μήν έχει δεί καί ακούσει
Τίποτα μές στίς ερημιές τά ερειπωμένα σπίτια
Ούτε ο θαμμένος πρόγονος άκρη άκρη στόν αυλόγυρο
Γιά σένα,ούτε η γερόντισσα ν’όλα της τά βοτάνια

Γιά σένα μόνο εγώ,μπορεί,καί η μουσική
Πού διώχνω μέσα μου αλλ’αυτή γυρίζει δυνατότερη
Γιά σένα τό ασχημάτιστο στήθος των δώδεκα χρονώ
Τό στραμμένο στό μέλλον με τόν κρατήρα κόκκινο
Γιά σένα σάν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή
Πού βρίσκει μές στό σώμα καί πού τρυπάει τή θύμηση
Καί νά τό χώμα,νά τά περιστέρια,νά η αρχαία μας γή.

VI.

Έχω δεί πολλά καί η γή μές’απ’τό νού μου φαίνεται ωραιότερη
Ώραιότερη μές στούς χρυσούς ατμούς
Η πέτρα η κοφτερή,ωραιότερα
Τά μπλάβα των ισθμών καί οί στέγες μές στά κύματα
Ωραιότερες οί αχτίδες όπου δίχως να πατείς περνάς
Αήττητη όπως η Θεά της Σαμοθράκης πάνω από τά βουνά
τής θάλασσας

Έτσι σ’έχω κοιτάξει πού μου αρκεί
Νά’χει ο χρόνος όλος αθωωθεί
Μές στό αυλάκι που τό πέρασμα σου αφήνει
Σάν δελφίνι πρωτόπειρο ν’ακολουθεί

Καί νά παίζει μέ τ’άσπρο καί τό κυανό η ψυχή μου !

Νίκη,νίκη όπου έχω νικηθεί
Πρίν από τήν αγάπη καί μαζί
Γιά τή ρολογιά καί τό γκιούλ-μπιρσίμι
Πήγαινε,πήγαινε καί ας έχω εγώ χαθεί

Μόνος καί άς είναι ο ήλιος που κρατείς ένα παιδί
νεογέννητο
Μόνος,καί ας είμ’εγώ η πατρίδα που πενθεί
Ας είναι ο λόγος που έστειλα νά σου κρατεί δαφνόφυλλο
Μόνος,ο αέρας δυνατός καί μόνος τ’ολοστρόγγυλο
Βότσαλο στό βλεφάρισμα του σκοτεινού βυθού
Ο ψαράς που ανέβασε κι έριξε πάλι πίσω στούς καιρούς τόν Παράδεισο !

VII.

Στόν Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στή θάλασσα

Μέ κρεβάτι μεγάλο καί πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μές στ’άπατα μιάν ηχώ
Νά κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Νά σέ βλέπω μισή να περνάς στό νερό
και μισή να σε κλαίω μές στόν Παράδειο.

Οδυσσέας Ελύτης <<ΤΟ ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ>>

Νικόλας Ασιμος-παράτα τα

2008-03-06T23:14:00.000+02:00

Παράτα το σχολειό, παράτα αυτό το χάλιΝα είσ’ αφεντικό του εαυτού σου πάλι.Παράτα τα θρανία και τ’ αμφιθέατραΝα ‘ρθης στη παραλία να κάνουμ’ έρωτα.Παράτα τη δουλειά, παράτα την τη σκρόφαΚαι κοίτα πως εσύ θ’ αποφασίζεις πρώτα.Χιλιάδες σουπερμάρκετ γεμάτα πράματαΓιατί δεν τα βουτάμε για τα γεράματα;Παράτα το θεό, πατέρα και παρτάλι.Μη θέλεις παντρειά και μισθωτό χαμάλη.Αρνήσου να ‘σαι σκλάβα διπλά κι ολόϊδια.Να ζήσουν τα παιδιά μας μεσ’ τα κοινόβια.Παράτα το λοιπόν, παράτα το το κόμμα.Μη θες να κουβαλάς το κουρδιστό σου πτώμα.Της κεντρικής γαϊδάρας να είσ’ ερμηνευτής.Αρνήσου να ‘σαι χάφτης και καθοδηγητής.Κατούρα στη βουλή και σπάστους τα γραφεία.Να πάει να πνιγεί κι η γραφειοκρατία.Και φόρεσε κουκούλα ωσάν σε πρίζουνε.Σε κάθε αναμπουμπούλα μη σε γνωρίζουνε.Παράτα το στρατό το προβατοποιείο.Και ας μας έχουνε για το τρελλοκομείο.Για μια χαζή πατρίδα οπλίζουν τους λαούς.Δεν κάνει η ιεραρχία για τους αναρχικούς.Στην κοινωνία αυτή σαπίσαμε στ’ αλήθεια.Απάνθρωποι θεσμοί μας γίνανε συνήθεια.Παράτησέ τα όλα να ζήσουμ’ άβολα.Οι άλλοι όπως βαδίζουν κι εμείς ανάποδα.

μετά από τέτοιους στίχους πως μπορεί κάποιος να να μην αναρωτηθεί κατά πόσο αξίζουν όλες οι θυσίες που κάνει στην ζωή του για διάφορους θεσμούς και πράγματα που "πρέπει" να κάνουμε και να καταστάσεις που "πρέπει" να περάσουμε... είμαι 3 λυκείου και όταν πρωτοάκουσα την πρώτη στροφή κάτι έσπασε μέσα μου....πόσο πολύ μπορεί να μας κατατρώει το σύστημα αυτό???